نمىتواند آن را ببندد ، و خداى تعالى آن را از باطنش به ظاهرش سرايت مىدهد « 1 » . و در مجمع البيان است كه عياشى به سند خود از محمد بن مسلم از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه فرمود : اين به چه كار شما مىآيد كه اظهار خوبيها نموده بديهاى خود را پنهان بداريد ، آيا جز اين است كه وقتى به و جدان خود مراجعه مىكنيد خودتان مىفهميد كه چنين واجد خوبيها و فاقد بديها نيستيد ؟ آرى حتما مىيابيد ، چون خداى تعالى فرموده : « بَلِ الإِنْسانُ عَلى نَفْسِه بَصِيرَةٌ » وقتى باطن آدمى اصلاح شد ظاهرش نيرومند مىگردد « 2 » . مؤلف : اين روايت را كلينى هم در اصول كافى به سند خود از فضل ابى العباس از آن حضرت روايت كرده « 3 » . و در همان كتاب از عياشى از زراره روايت كرده كه گفت : از امام صادق ( ع ) پرسيدم : حد آن مرضى كه بيمار روزه را مىخورد چيست ؟ در پاسخ من اين آيه را تلاوت كردند : « بَلِ الإِنْسانُ عَلى نَفْسِه بَصِيرَةٌ » ، و فرمودند : خود انسان بهتر مىداند كه چه وقت طاقتش تمام مىشود ، و تا چه حدى طاقت تحمل مرض و روزه را دارد « 4 » . مؤلف : اين روايت را صاحب فقيه هم آورده « 5 » .

--> ( 1 ) اصول كافى ، ج 2 ، باب 116 ، ص 294 ، ح 6 . ( 2 ) مجمع البيان ، ج 10 ، ص 396 ، چاپ بيروت . ( 3 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 223 ، حديث 11 . ( 4 ) مجمع البيان ، ج 10 ، ص 396 . ( 5 ) من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، كتاب الصوم ، ص 132 ، ط جامعه مدرسين .