و آيه شريفه مطلب آيه قبلى را كه مىفرمود : * ( « الَّذِينَ أَحْسَنُوا » ) * تفسير مىكند و مىفرمايد : همينها هستند كه از گناهان كبيره اجتناب دارند و از فواحش دورى مىكنند ، و در عين حال ممكن هم هست از ايشان سر بزند . و جمله * ( « إِنَّ رَبَّكَ واسِعُ الْمَغْفِرَةِ » ) * ايشان را تطميع مىكند تا به اميد آمرزش خدا توبه كنند . * ( « هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الأَرْضِ » ) * - راغب مىگويد : ماده « نشا » و « نشاة » به معناى احداث چيزى و تربيت آن است . پس بنا بر اين ، اينكه فرمود : او شما را از زمين انشاء كرد ، معنايش اين است كه : او بود كه شما را در آغاز خلقتتان به حالهاى گوناگون متحول كرد ، از مواد عنصرى زمينتان بگرفت و در آخر به صورت نطفه تان در آورده ، در داخل رحمها وارد كرد . « * ( وَإِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ ) * » - كلمه « أجنة » جمع « جنين » است ، و اين جمله عطف است بر جمله قبلى ، چون بر سر هر دو كلمه « اذ » آمده ، و معنايش اين است كه او داناتر به شما است ، آن زمان كه چه و چه بوديد و اين زمان كه شما جنينهايى در رحم مادرانتان هستيد ، او مىداند حقيقت شما چيست ، و چه حال و وضعى داريد ، و چه اسرارى در نهانتان هست ، و مال كارتان به كجا مىانجامد . و جمله * ( « فَلا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ » ) * تفريع بر همان علم خداست ، مىفرمايد : وقتى كه خداى تعالى شما را بهتر از هر كس مىشناسد ، و از آغاز خلقتتان و سرانجام آن با خبر است ، پس ديگر بيهوده خود را به پاكى نستاييد ، و او بهتر مىداند پاك و با تقوا كيست .

--> ( 1 ) مفردات راغب ، ماده « نشا » .