بيان آيات غرض اين سوره تهديد و انذار كسانى است كه هر آيتى را تكذيب نموده و همواره با حق عناد مىورزند . مىخواهد اين گونه كفار را به عذابى كه براى روز قيامتشان آماده كرده بيم دهد و به همين منظور با سوگندهايى غليظ ، از وقوع چنين عذابى و تحقق آن در قيامت خبر مىدهد و مىفرمايد : عذاب آن روز ، ايشان را رها نخواهد كرد تا بر آنان واقع شود ، و هيچ گريزى از آن ندارند . سپس پاره اى از صفات آن عذاب و آن ويل را كه عذابى است عمومى و جدا ناشدنى بيان مىكند ، و در مقابل ، قسمتى از نعمتهاى اهل نعيم آن روز را كه همان متقين هستند شرح مىدهد ، همانهايى كه در دنيا در ميان اهل خود به شفقت رفتار مىكردند ، و خدا را به ايمان مىخواندند ، و به يكتايى مىستودند . و آن گاه شروع مىكند به توبيخ مكذبين ، كه نسبتهاى ناروايى به رسول خدا ( ص ) و به قرآن و دين حقى كه بر آن جناب نازل شده مىدادند . و در پايان ، سوره را با تكرار همان تهديدها ختم نموده ، رسول گرامى خود را دستور مىدهد به اينكه پروردگار خود را تسبيح گويد . و اين سوره به شهادت سياق آياتش ، در مكه نازل شده است . « و الطور » بعضى « 1 » از مفسرين گفته‌اند : « طور » به معناى مطلق كوه است ، و هر كوهى را طور مىگويند ، و ليكن استعمالش در آن كوهى كه موسى ( ع ) با خداى تعالى سخن گفت غلبه يافته ، و در آيه مورد بحث هم مناسبتر آن است كه همان كوه منظور باشد ، چون سوگند همواره به چيزى مىخورند كه نوعى قداست داشته باشد ، و از ميان كوه ها اين كوه است كه خداى تعالى مقدسش دانسته ، و پر بركتش ساخته است ، هم چنان كه در آيه « وَطُورِ سِينِينَ » « 2 » نيز به آن سوگند ياد كرده و در آيه « وَنادَيْناه مِنْ جانِبِ الطُّورِ الأَيْمَنِ » « 3 » از آن نام

--> ( 1 ) روح المعانى ، ج 21 ، ص 26 . ( 2 ) سوره تين ، آيه 2 . ( 3 ) سوره مريم ، آيه 52 .