بدون غفلت خداى تعالى را تسبيح گويد . بحث روايتى در تفسير قمى در ذيل جمله * ( « وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ » ) * آمده كه امام فرمود : منظور از آن ، تسبيح در نماز شب ، و منظور از جمله « فسبحه » خود نماز شب است « 1 » . مؤلف : اين معنا در مجمع البيان از زرارة و حمران و محمد بن مسلم از امام باقر و از امام صادق ( ع ) روايت شده . « 2 » و نيز در همان كتاب به سند خود از حضرت رضا ( ع ) روايت كرده كه فرمود : منظور از ادبار سجود ، چهار ركعت نافله اى است كه بعد از نماز مغرب خوانده مىشود ، و منظور از ادبار نجوم دو ركعت نافله اى است كه قبل از نماز صبح خوانده مىشود « 3 » . مؤلف : ذيل اين روايت در مجمع البيان از امام باقر و امام صادق ( ع ) آمده « 4 » و قمى هم آن را به سند خود از زراره از امام باقر ( ع ) آورده است « 5 » . و از طرق اهل سنت هم در عده اى از روايات آمده كه : رسول خدا ( ص ) هر وقت از جاى خود برمىخاست خدا را حمد و تسبيح مىكرد و مىفرمود : اين كفاره مجلس است « 6 » ، ليكن تفسير بودن اين معنا براى آيه خيلى روشن نيست .

--> ( 1 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 333 . ( 2 ) مجمع البيان ، ج 9 ، ص 170 . ( 3 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 333 . ( 4 ) مجمع البيان ، ج 9 ، ص 170 . ( 5 ) فروع كافى ، ج 3 ، ص 444 ، ط تهران . ( 6 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 120 .