و در كتاب توحيد به سندى كه به محمد بن عماره دارد از وى نقل كرده كه گفت : از امام صادق جعفر بن محمد ( ع ) پرسيدم : يا بن رسول اللَّه ! مرا خبر ده بدانم آيا خدا هم راضى و خشمگين مىشود ؟ فرمود : بله ، ليكن نه آن طور كه مخلوقين مىشوند ، بلكه غضب خدا عقاب او و رضايتش ثواب او است « 1 » . و در مجمع البيان در ذيل جمله * ( « وَلَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ . . . » ) * از ابى سعيد خدرى روايت كرده كه گفته است : * ( « لَحْنِ الْقَوْلِ » ) * عبارت است از عداوتى كه با على بن ابى طالب داشتند . مىگويد : ما در زمان رسول خدا ( ص ) براى شناختن مؤمنين واقعى و منافقين اين محك را در دست داشتيم كه هر كس على را دوست مىداشت او را مؤمن مىدانستيم و هر كس دشمنش مىداشت مىفهميديم كه منافق است « 2 » . صاحب مجمع البيان سپس مىگويد : نظير اين سخن از جابر بن عبد اللَّه انصارى نيز روايت شده . و باز مىگويد : از عبادة بن صامت روايت شده كه گفت : رسم ما اين بود كه فرزندان خود را با محبت به على بن ابى طالب مىآزموديم ، اگر يكى از بچه ها او را دوست نمىداشت ، مىفهميديم رشد فكرى ندارد و واقع بين نيست « 3 » . و در الدر المنثور است كه ابن مردويه از ابن مسعود روايت كرده كه گفت : ما منافقين را در عهد رسول خدا ( ص ) جز با محك دشمنى با على بن ابى طالب نمىشناختيم « 4 » . و در امالى طوسى به سندى كه به على بن ابى طالب دارد از آن جناب روايت كرده كه : من چهار كلمه گفته‌ام كه خداى تعالى هم در كتابش گفته مرا تصديق فرموده : يكى اينكه من گفته‌ام : « المرء مخبوء تحت لسانه فاذا تكلم ظهر - شخصيت انسان در زير زبانش پنهان است ، و همين كه سخن بگويد ظاهر مىشود » خداى تعالى هم در كلامش فرموده : * ( « وَلَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ » ) * « 5 » .

--> ( 1 ) نور الثقلين ، ج 5 ، ص 44 به نقل از توحيد . ( 2 و 3 ) مجمع البيان ، ج 9 ، ص 106 . ( 4 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 66 . ( 5 ) نور الثقلين ، ج 5 ، ص 44 به نقل از امالى شيخ طوسى .