كند به اينكه مساله رزق و وسعت و تنگى آن بى حساب و از روى جهل گزاف نيست ، بلكه از روى علم است ، چون خداى عالم به هر چيز ، مىداند كه به هر روزى خوارى چه رزقى بدهد ، و چقدر بدهد ، آن قدر كه حال او اقتضاء كند ، و آن رزقى را بدهد كه حال رزق اقتضاء دارد به آن روزى خوار برسد ، و نه تنها حال رزق و روزى خوار را در نظر دارد ، بلكه اوضاع و احوال خارجى را هم كه ارتباطى با رزق و روزى خوار دارند در نظر مىگيرد ، و اين همان حكمت است . پس خدا اگر رزق كسى را فراخ و بر كسى ديگر را تنگ مىگيرد ، حكمتش آن را اقتضاء مىكند .