خود را ببينند و آن گاه مىگويند : امروز جزايتان خود آن اعمالى است كه مىكرديد ( 28 ) . اين كتاب ما است كه به حق بر شما سخن مىگويد ما همواره آنچه شما مىكرديد استنساخ مىكرديم ( 29 ) . پس آنهايى كه ايمان آورده اعمال صالح كردند پروردگارشان آنها را داخل در رحمت خود مىكند اين همان رستگارى آشكار است ( 30 ) . و اما كسانى كه كافر شدند ( به ايشان گفته مىشود ) آيا نبود كه آيات من بر شما تلاوت مىشد و شما استكبار مىكرديد و مردمى مجرم بوديد ؟ ( 31 ) . و چون گفته مىشد وعده خدا حق است و در قيامت شكى نيست مىگفتيد ما نمىفهميم قيامت چيست در باره آن احتمالى مىدهيم و ما هرگز نمىتوانيم يقين به آن پيدا كنيم ( 32 ) . ( و چون قيامت شد ) حقيقت اعمال زشتشان برايشان هويدا گشت و همان كه استهزائش مىكردند بر سرشان بيامد ( 33 ) . و گفته شد امروز ما شما را فراموش مىكنيم همانطور كه شما ديدار امروزتان را فراموش كرديد و منزلگاهتان آتش است و از ياوران احدى را نداريد ( 34 ) . اين سرنوشتتان بخاطر آن بود كه آيات خدا را وسيله مسخره مىگرفتيد و زندگى دنيا مغرورتان كرد . در نتيجه امروز از آتش بيرون نخواهند شد ، و عذرشان پذيرفته نمىشود ( 35 ) . پس حمد خداى را كه رب آسمانها و رب زمين و رب عالميان است ( 36 ) . و كبرياء در آسمانها و زمين خاص او است و او عزيز حكيم است ( 37 ) . بيان آيات بعد از آنكه به مساله تشريع شريعت براى رسول خدا ( ص ) اشاره كرد ، و فرمود كه آن جناب را بر شريعتى از أمر يعنى شريعت اسلام قرار داديم ، اينك در اين آيات به اين معنا اشاره مىكند كه شريعت اسلام بصيرتهايى براى مردم است ، كه با آن تشخيص مىدهند كه چه راهى از راه هاى زندگى را طى كنند تا به حيات طيب در دنيا و سعادت زندگى آخرت برسند ، و نيز شريعت اسلام هدايت و رحمتى است براى مردمى كه به آيات خدا يقين دارند . و نيز به اين نكته اشاره مىكند كه آنچه مرتكبين گناهان را وادار مىكند كه از پيروى شريعت سرباز زنند ، انكار معاد است ، آنها خيال مىكنند كه با افراد متشرعى كه پابند