مىاندازند « 1 » . و در كتاب توحيد به سند خود از زيد بن على ، از پدرش ( ع ) روايت آورده كه در ضمن حديثى فرمود : و خداى تبارك و تعالى در آسمانهايش بقعه هايى دارد كه هر كس را به يكى از آن بقعه ها بالا ببرند ، به سوى خدا بالايش برده‌اند ، مگر كلام خداى عز و جل را نشنيده اى كه مىفرمايد : « تَعْرُجُ الْمَلائِكَةُ وَالرُّوحُ إِلَيْه - ملائكه و روح به سوى او عروج مىكنند » ، و نيز در داستان عيسى بن مريم ( ع ) مىفرمايد : « بَلْ رَفَعَه اللَّه - بلكه خدا او را بالا مىبرد » و نيز مىفرمايد : * ( « إِلَيْه يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُه » ) * « 2 » . مؤلف : نظير اين حديث از كتاب فقيه نيز نقل شده « 3 » . و در نهج البلاغه فرموده : و اگر اقرار آنها ( آسمانها ) به ربوبيت و اذعانشان براى او ( خدا ) به اطاعت نبود هرگز آسمانها را محل عرش خود قرار نمىداد ، و آنجا را مسكن ملائكه خود ، محل صعود كلمه طيب ، و عمل صالحش نمىكرد « 4 » . و در تفسير قمى در روايت ابى الجارود از امام باقر ( ع ) روايت كرده كه در ذيل جمله * ( « وَما يَسْتَوِي الْبَحْرانِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ سائِغٌ شَرابُه وَهذا مِلْحٌ أُجاجٌ » ) * فرموده : « اجاج » به معناى تلخ است « 5 » . و نيز در همان تفسير در ذيل جمله * ( « وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِه ما يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ » ) * فرموده : كلمه « قطمير » به معناى پوست نازكى است كه روى هسته خرما كشيده شده « 6 » .

--> ( 1 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 208 . ( 2 ) توحيد صدوق ، ص 177 ، ح 8 . ( 3 ) من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 198 ، ح 603 . ( 4 ) نهج البلاغه صبحى الصالح ، ص 261 ، خطبه 182 . ( 5 و 6 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 208 .