را در آن به طور مفصل ايراد كنيم ، گفتارى جامع در پيرامون دو مطلب ، يكى ملك و ديگرى وحى . « * ( لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ ) * » - يعنى تا آنكه از داعيان به سوى خداى سبحان باشى ، مردم را از عذاب او بيم دهى ، آرى در عرف و اصطلاح قرآن ، مقصود از منذر مطلق دعوت كنندگان به سوى خداست ، نه خصوص پيامبر و رسول ، خداوند متعال درباره مؤمنين جن فرموده : « وَإِذْ صَرَفْنا إِلَيْكَ نَفَراً مِنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُونَ الْقُرْآنَ فَلَمَّا حَضَرُوه قالُوا أَنْصِتُوا فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا إِلى قَوْمِهِمْ مُنْذِرِينَ » « 1 » ، و درباره دانشآموزان علوم دين ، كه ايمان به خدا و دين دارند فرموده : « لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ » « 2 » . و اگر در آيه مورد بحث انذار را غايت و هدف از نازل كردن قرآن معرفى كرده ، نه نبوت و رسالت آن جناب را ، براى اين بوده كه هر چند نبوت آن جناب نيز نتيجه انزال كتاب است ، ولى چون سياق آيات ، سياق تهديد است ، لذا اين را نتيجه و هدف قرار داد . * ( « بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ » ) * - يعنى به لسانى عربى كه در عربيتش ظاهر و آشكار است ، و يا مقاصد را با بيان تمام بيان مىكند ، و جار و مجرور « بلسان » متعلق است به كلمه « نزل » در آيه قبلى ، يعنى روح الامين آن را به زبان عربى آشكار نازل كرد . بعضى « 3 » از مفسرين احتمال داده‌اند كه متعلق باشد به كلمه « منذرين » كه در اين صورت معنا چنين مىشود : روح الامين آن را بر قلب تو نازل كرد ، تا تو نيز در زمره منذرين از عرب باشى ، مانند : هود و صالح و اسماعيل و شعيب ( ع ) ، ولى وجه اول بهتر است . * ( « وَإِنَّه لَفِي زُبُرِ الأَوَّلِينَ » ) * ضمير « انه » به قرآن بر مىگردد و يا به نزول آن بر قلب رسول خدا ( ص ) ، و كلمه « زبر » جمع زبور است ، كه به معناى كتابست ، و معناى آيه اين است كه خبر آمدن قرآن و يا نزولش بر تو ، در كتب گذشتگان از انبياء آمده بود . بعضى « 4 » ديگر گفته‌اند : ضمير به معانى قرآن و آن معارف كليه اى كه در قرآن است بر

--> ( 1 ) زمانى كه چند نفر از جن را روانه نزد تو كرديم تا قرآن را بشنوند ، همين كه حضور به هم رسانيدند ، به يكديگر سفارش كردند كه گوش فرا دهيد و سكوت كنيد و چون مجلس تمام شد ، به سوى قوم خود برگشتند در حالى كه انذار مىكردند . سوره احقاف ، آيه 29 . ( 2 ) تا در دين تعلم و تفقه كنند و چون بر مىگردند قوم خود را انذار كنند . سوره برائت ، آيه 122 . ( 3 ) تفسير كشاف ، ج 3 ، ص 334 . ( 4 ) تفسير كشاف ، ج 3 ، ص 335 .