براى پيغمبرى خود از شما مزدى نمىخواهم كه مزد من جز به عهده پروردگار جهانيان نيست ( 109 ) . از خدا بترسيد و اطاعتم كنيد ( 110 ) . گفتند : چگونه به تو ايمان بياوريم در حالى كه فرومايگان پيرويت كرده‌اند ( 111 ) . گفت : من چه دانم كه چه مىكرده‌اند ( 112 ) . كه اگر فهم داريد حسابشان جز به عهده پروردگار من نيست ( 113 ) . و من اين مؤمنان را دور نخواهم كرد ( 114 ) . كه من جز بيمرسانى آشكار نيستم ( 115 ) . گفتند اى نوح اگر بس نكنى سنگسار مىشوى ( 116 ) . گفت : پروردگارا قوم من دروغگويم مىشمارند ( 117 ) . بين من و آنها حكم كن و مرا با مؤمنانى كه همراه منند نجات بخش ( 118 ) . پس او و همراهانش را در كشتى پر ( از جمعيت و حيوانات ) نجات داديم ( 119 ) . سپس باقى ماندگان را غرق كرديم ( 120 ) . كه در اين عبرتى است و بيشترشان ايمان آور نبودند ( 121 ) . و پروردگارت نيرومند و فرزانه است ( 122 ) . بيان آيات اين آيات بعد از داستان موسى و ابراهيم كه دو نفر از پيامبران اولو العزم بودند ، شروع مىكند به داستان نوح كه اولين پيامبر اولو العزم و از بزرگان انبياء است و اجمال آنچه بين آن جناب و قومش گذشته ، نقل مىكند كه در آخر به نجات نوح و همراهانش و غرق اكثر مردم انجاميده است . * ( « كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ » ) * . در مفردات گفته : كلمه « قوم » در اصل به معناى جماعتى از مردان است ، نه زنان و به همين جهت فرموده : « لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ . . . وَلا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ » و شاعر نيز گفته « أقوم آل حصن ام نساء - آيا آل حصن قومند و يا زنانند » و ليكن در قرآن كريم هر جا آمده اعم از زن و مرد را شامل است « 1 » .

--> ( 1 ) مفردات راغب ، ماده « قوم » .