خرج اقتصاد و ميانه روى را رعايت كرده است « 1 » . و در همان كتاب از ابى بصير از آن جناب روايت كرده كه در تفسير اين جمله فرموده است : « تبذير » آن است كه انسان هر چه دارد بدهد آن وقت خودش دست روى دست بگذارد و محتاج گردد ، پرسيدم اين تبذير تبذير در حلال نيست ؟ فرمود : چرا « 2 » . و در تفسير قمى مىگويد : امام صادق ( ع ) فرمود : « محسورا » به معناى برهنه و عريان است « 3 » . و در كافى به سند خود از عجلان روايت مىكند كه گفت وقتى در حضور حضرت صادق ( ع ) بودم ، سائلى آمد حضرت برخاست و از ظرفى كه خرما داخل آن بود دو مشتش را پر كرد و به سائل داد ، چيزى نگذشت كه سائل ديگرى آمد ، دو مشتى هم به او داد ، آن گاه سومى آمد به او ندا داد و فرمود : « اللَّه رازقنا و اياكم - خدا روزى ده ما و شما است » . آن گاه فرمود : رسول خدا چنين بود كه احدى از او چيزى از مال دنيا نمىخواست مگر آنكه به او مىداد ، زنى فرزند خود را نزد آن جناب فرستاد و به او سپرد اگر رسول خدا ( ص ) گفت چيزى ندارم بگو پيراهنت را بده كه ما در خانه چيزى نداريم ، حضرت پيراهنش را در آورد و به سويش انداخت ، و در نسخه ديگرى آمده ، به او داد ، و خدا آن حضرت را اين چنين تاديب كرد كه * ( « لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ وَلا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً » ) * آن گاه حضرت فرمود : « احسار » به معناى فقر و ندارى است « 4 » . مؤلف : اين روايت را عياشى هم در تفسير خود از عجلان از آن جناب نقل كرده « 5 » و داستان رسول خدا ( ص ) را قمى هم در تفسير خود « 6 » و همچنين در المنثور « 7 » از ابن ابى حاتم از منهال بن عمرو و از ابن جرير طبرى از ابن مسعود آورده‌اند . و در كافى به سند خود از مسعدة بن صدقه از ابى عبد اللَّه ( ع ) روايت كرده كه فرمود : خداوند در اين آيه رسول خدا را تعليم مىدهد كه چطور بايد انفاق كند ، و داستانش

--> ( 1 ) تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 288 ، ح 55 . ( 2 ) تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 288 ، ح 4 . ( 3 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 19 . ( 4 ) فروع كافى ، ج 4 ، ص 55 ، ح 7 . ( 5 ) تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 289 ، ح 59 . ( 6 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 18 . ( 7 ) الدر المنثور ، ج 4 ، ص 178 .