پس وقتى عذاب ما را به كلى از ياد بردند درهاى همه لذائذ مادى را به روىشان گشوديم و وقتى سرگرم و شادمان به آن شدند بناگاه گرفتيمشان ، پس آن گاه ايشان فرومانده و خاموشانند ( 44 ) . پس بريده شد دنباله گروهى كه ظلم كردند ، و ستايش سزاوار خدايى است كه پروردگار عالميان است ( 45 ) . بگو خبر دهيد مرا كه اگر روزى خداوند گوش و چشمهايتان را از شما گرفته و بر دلهايتان مهر نهد آيا كيست آن خداى ديگرى كه گوش و چشم و دل ديگرى به شما بدهد ، ببين چگونه تكرار مىكنيم آيات خود را براى ايشان و با اين حال باز هم آنان اعراض مىكنند ( 46 ) . بگو مرا خبر دهيد اگر عذاب خداوند به طور ناگهانى و يا آشكارا شما را بگيرد آيا جز گروه ستمكاران كسى هلاك مىشود ؟ ( 47 ) . و ما نمىفرستيم پيغمبران را مگر براى بشارت و انذار ، پس كسانى كه ايمان آورده عمل صالح كنند نه بيمى برايشان است و نه اندوهناك مىشوند ( 48 ) . و آنان كه تكذيب كردند آيات ما را به جرم همين فسقى كه مرتكب شدند عذاب ما به آنان خواهد رسيد ( 49 ) . بگو من نمىگويم خزينه هاى خداوند نزد من است ، و نيز نمىگويم علم غيب دارم ، و نمىگويم فرشته اى هستم ، من دنبال نمىكنم مگر همان چيزى را كه به سويم وحى مىشود ، بگو آيا كور و بينا يكسان است ؟ ( پس چرا تفكر نمىكنيد ) ( 50 ) . كسانى را كه در دل از محشور شدن در روزى كه جز خداوند ولى و شفيعى نيست ترس دارند با اين قرآن بترسان ، باشد كه بپرهيزند ( 51 ) . و كسانى را كه در هر صبح و شام پروردگار خود را مىخوانند و جز رضاى او منظورى ندارند از خود طرد مكن و بدان كه از حساب ايشان چيزى بر تو و از حساب تو چيزى برايشان نيست كه آنان را از خود برانى ، و در نتيجه از ستمكاران بشوى ( 52 ) . اين چنين بعضى از آنان را به دست بعضى ديگر آزموديم تا در قيامت ( با يك دنيا تاسف ) از خود بپرسند آيا اينان بودند آن گروهى كه خداوند از ميان همه ما بر آنان نعمت داد ؟ آن گاه در جواب خود بگويند آرى همينهايند ، آيا خداوند به بندگان شكرگزار داناتر نيست ؟ ( 53 ) . و وقتى كه مؤمنين به آيات ما نزد تو مىآيند بگو سلام بر شما ، پروردگار شما رحمت را بر خود واجب كرده كه هر كسى از شما از روى جهالت عمل زشتى مرتكب شود و سپس توبه كرده عمل صالح كند ، خداوند هم آمرزنده و مهربان است ( 54 ) . اينطور آيات را تفصيل مىدهيم تا شايد بندگان به آن عمل نموده و راه گنهكاران هم روشن گردد ( 55 ) .