قصه ده نفر از آنها در منزل عثمان بن مظعون جمحى جمع شدند ، و بنا گذاشتند كه همواره روزها را روزه بگيرند و شبها را به عبادت بپردازند ، و هيچگاه در بستر نخوابند ، و گوشت و چربى نخورند ، و با زنان نزديكى نكنند ، و از استعمال عطر خوددارى نموده و لباس مويى و زبر بپوشند ، و خلاصه يكباره دنيا را ترك گفته و به سياحت در اقطار زمين بپردازند ، حتى بعضىها تصميم گرفتند آلت رجوليت خود را قطع كنند ، كه يكباره دل از اين جهت آسوده دارند ، و آن ده نفر عبارت بودند از : 1 - على ( ع ) 2 - ابو بكر 3 - عبد اللَّه بن مسعود 4 - ابو ذر غفارى 5 - سالم مولى ابى حذيفه 6 - عبد اللَّه بن عمر 7 - مقداد بن اسود كندى 8 - سلمان فارسى 9 - معقل بن مقرن 10 - عثمان بن مظعون . اين خبر به رسول اللَّه ( ص ) رسيد بى درنگ به خانه عثمان آمد ، ليكن او را نديد ، به عيالش ام حكيم دختر اميه كه اسمش حولاء و كارش گرفتن عطر بود فرمود : آيا اين مطلب كه من در باره شوهرت و رفقاى شوهرت شنيده‌ام صحيح است ؟ حولاء كه دشوارش بود به رسول اللَّه ( ص ) دروغ بگويد ، و از طرفى هم ميل نداشت سر شوهر را فاش نمايد ، ناچار عرض كرد : يا رسول اللَّه اگر اين داستان را از خود عثمان شنيده‌ايد صحيح است ، رسول اللَّه ( ص ) برگشت ، وقتى عثمان به خانه آمد همسرش داستان را برايش گفت ، عثمان رفقاى خود را خبر كرده و نزد رسول اللَّه ( ص ) آمدند ، رسول اللَّه ( ص ) فرمود : مىخواهيد خبر دهم كه تصميم بر چنين و چنان گرفته‌ايد ؟ گفتند آرى يا رسول اللَّه ، و ما غرض بدى نداشتيم ، غرض ما جز خير نبود ، حضرت فرمود : آرى و ليكن من به چنين روشى مامور نيستم ، آن گاه فرمود : نفس شما هم حقى به گردن شما دارد ، پس ناگزير براى اينكه هم حق خدا و هم حق نفس خود را ادا كرده باشيد گاهى افطار كنيد ، پاره اى از شبها را بخوابيد و در پاره اى از آن به عبادت بپردازيد ، زيرا مىبينيد كه من نيز چنين مىكنم ، هم عبادت مىكنم و هم مىخوابم ، هم روزه مىگيرم و هم افطار مىكنم ، گوشت و چربى مىخورم و بسراغ زنان مىروم ، هر كسى كه از سنت من اعراض كند از من نيست ، آن گاه مردم را جمع كرده و در برابرشان اين خطبه را ايراد فرمود : چه شده است اقوامى را كه زنان و طعام و عطريات و خواب و شهوات دنيا را بر خود حرام كرده‌اند ؟ اما من شما را به چنين روشى كه روش كشيشان و رهبانان است دعوت نمىكنم ، زيرا ترك خوردن گوشت و دورى از زنان و گوشه گيرى و اتخاذ صومعه براى عبادت ، در دين من نيست ، جهان گردى امت من همان روزه دارى آنهاست ، و رهبانيتشان همان جهاد