دوست نمىدارند و اگر قرار باشد فردى از افراد انسان را دوست بدارند اولياى خدا را به ملاك دوستى با خدا دوست مىدارند . و اما اينكه خدا آنان را دوست مىدارد ، لازمه اش اين است كه اين طائفه از هر ظلمى و از هر پليدى معنوى يعنى كفر و فسق مبرا باشند حال يا به عصمت الهى و يا با مغفرت الهى و از راه توبه ، دليل بر اينكه دوستى خدا چنين لازمه اى دارد اين است كه آنچه گناه و ظلم هست مبغوض خداى تعالى است و كسى كه خدا او را دوست مىدارد ممكن نيست كه از ظلم و پليدىهاى معنوى مبرا نباشد و گرنه خدا ظلم را دوست داشته و حال آنكه در آيات زير فرموده كه خداى سبحان كفر و ظلم و اسراف و افساد و تجاوز و استكبار و خيانت را دوست ندارد ، توجه فرمائيد : « فَإِنَّ اللَّه لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ » « 1 » ، « وَاللَّه لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ » « 2 » ، « إِنَّه لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ » « 3 » ، « وَاللَّه لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ » « 4 » ، « إِنَّ اللَّه لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ » « 5 » ، « إِنَّه لا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ » « 6 » ، « إِنَّ اللَّه لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ » « 7 » و آياتى ديگر از اين قبيل . و اين آيات آنچه رذائل انسانيت هست در اين چند جمله جمع كرده است و اگر انسانى به خاطر اينكه خداى تعالى او را دوست دارد ، اين رذائل از او بر طرف شده باشد ، قهرا چنين انسانى به فضائلى متصف مىشود كه مقابل آن رذائل است ، چون ممكن نيست فردى از انسان متصف به هيچيك از صفات فضيلت و رذيلت نباشد ، مگر انسانى كه هنوز متخلق به خلقى نشده ، و اما بعد از متخلق شدن ، بالآخره يا به فضائل متخلق مىشود و يا به رذائل . نتيجه مىگيريم كه اين مؤمنين كه خدا دوستشان دارد و آنان نيز خدا را دوست دارند ، ايمانشان آميخته با ظلم نيست ، همانهايى هستند كه خداى تعالى در باره آنها فرموده : « الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ » « 8 » ، پس چنين افرادى از ضلالت

--> ( 1 ) « سوره آل عمران ، آيه 32 » . ( 2 ) « سوره آل عمران ، آيه 57 » . ( 3 ) « سوره انعام ، آيه 141 » . ( 4 ) « سوره مائده ، آيه 64 » . ( 5 ) « سوره بقره ، آيه 190 » . ( 6 ) « سوره نحل ، آيه 23 » . ( 7 ) « سوره انفال ، آيه 58 » . ( 8 ) كسانى كه ايمان آوردند و ايمان خود را آميخته با ظلم نكردند ، اينان داراى امنيتند و هم اينانند كه راه يافته‌اند . « سوره انعام ، آيه 82 » .