كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً وَتَفْصِيلًا لِكُلِّ شَيْءٍ » « 1 » ، و نيز فرموده : « أَخَذَ الأَلْواحَ وَفِي نُسْخَتِها هُدىً وَرَحْمَةٌ لِلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ » « 2 » . و در خصوص قرآن كريم فرموده : « نَزَلَ بِه الرُّوحُ الأَمِينُ عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ » « 3 » ، و نيز فرموده : « إِنَّه لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ مُطاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ » « 4 » ، و نيز فرموده : « فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ بِأَيْدِي سَفَرَةٍ كِرامٍ بَرَرَةٍ » « 5 » ، ولى خداى سبحان در باره جزئيات و چگونگى نزول انجيل و مشخصات آن چيزى در قرآن كريم نياورده ، تنها در آيه قبلى نزول آن را بر عيسى در مقابل نزول تورات بر موسى ( ع ) و نزول قرآن بر محمد ( ص ) ذكر كرده ، و اين خود دلالت دارد بر اينكه انجيل كتابى مستقل بوده در مقابل تورات و قرآن . اين لازمه اول آيه مورد بحث بود ، لازمه دومش اين است كه جمله : « * ( فِيه هُدىً وَنُورٌ ) * » كه در وصف انجيل است ، در مقابل جمله : * ( « إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْراةَ فِيها هُدىً وَنُورٌ » ) * باشد كه در وصف تورات است ، و معلوم است كه منظور از هر دو جمله اين است كه آن دو كتاب مشتمل بودند بر معارفى و احكامى ، چيزى كه هست اينكه در آيه براى دومين بار فرموده : * ( « وَهُدىً وَمَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ » ) * خود دليل است بر اينكه هدايتى كه در بار اول ذكر شد غير از هدايتى است كه در باره دوم ذكر كرده و كلمه موعظت آن را تفسير كرده ، پس هدايت اول عبارت است از نوعى معارف كه مردم با آن معارف در باب اعتقادات هدايت مىشوند و اما هدايت دوم عبارت است از معارفى كه بشر به وسيله آن در مرحله عمل هدايت مىشود ، پس تقواى دينى منظور از هدايت

--> ( 1 ) به موسى گفت من تو را از ميان مردم برگزيدم ، و به رسالتهايم و كلامم اختصاصت دادم ، پس آنچه به تو مىدهم بگير و از شكرگزاران باشد ، و ما در آن لوحها برايش از هر چيزى مقدارى نوشتيم ، و موعظتها و جزئياتى از هر چيز ثبت كرديم . « سوره اعراف ، آيه 145 » . ( 2 ) الواح را بگرفت در حالى كه در آن نسخه اصلى هدايت و رحمتى بود براى كسانى كه از پروردگار خود پروا دارند . « سوره اعراف ، آيه 154 » . ( 3 ) روح الامين آن قرآن را بر قلب تو نازل كرد تا تو از انبياى بيمرسان باشى ، و اين قرآن به زبان عربى روشن است . « سوره شعراء ، آيه 195 » . ( 4 ) محققا اين گفته فرستاده اى است بزرگوار ، فرستاده اى كه نزد خداى صاحب عرش نيرومند و محترم و فرمانده است و در آنجا امين خداى تعالى است . « سوره تكوير ، آيه 21 » . ( 5 ) در صحيفه هايى مكرم و بلند مرتبه و پاكيزه شده ، و در دست سفيرانى كريم و نيكوكار . « سوره عبس ، آيه 16 » .