و اين همان « ملك » بكسره ميم است ، كه خود خداى تعالى در باره آن مىفرمايد : « قُلِ اللَّه خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْواحِدُ الْقَهَّارُ » « 1 » و نيز مىفرمايد : « اللَّه لا إِله إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُه سِنَةٌ وَلا نَوْمٌ ، لَه ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرْضِ » « 2 » . علاوه بر اينكه خداى تعالى به حكم اين آيات ، خالق اشياء و آثار آنها است ، قادر است بر اينكه هر گونه تصرفى را - كه اراده كند - بنمايد ، زيرا هر چيزى كه فرض شود ذاتش و آثار ذاتش از او است ، پس او مىتواند حكم خود را در آن چيز به كرسى بنشاند ، و اراده خود را به اجرا در آورده و عملى سازد ملك ( به ضمه ميم ) و سلطنت هم همين است ، پس خداى تعالى مالك است براى اينكه قيوم بر هر چيز و سلطان و ملك است و براى اينكه قادر بر نفوذ دادن مشيت و اراده خويش بوده و از آن عاجز نيست . بحث روايتى در كافى به سند خود از ابى صالح از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه فرموده : عده اى از قبيله بنى ضبه در حالى كه همه بيمار بودند به حضور رسول خدا ( ص ) رسيدند ، حضرت به ايشان دستور داد چند روزى نزد آن جناب بمانند تا بيماريشان بر طرف شده و بهبود يابند ، آن گاه ايشان را به جنگ خواهد فرستاد ، اين عده مىگويند : از مدينه خارج شديم ، رسول خدا ( ص ) ما را مامور كرد تا در بيابان مدينه نزد شتران صدقه برويم و از شير آنها بخوريم و بول آنها را بنوشيم و ما چنين كرديم تا همه بهبودى يافتيم و كاملا نيرومند شديم ، امام ( ع ) اضافه كردند كه اين عده همين كه نيرومند شدند ، سه نفر از چوپانهاى رسول خدا ( ص ) را به قتل رساندند ، رسول خدا ( ص ) على ( ع ) را براى دستگيرى و سركوبى آنان روانه كرد ، حضرت على آنان را در يك وادى پيدا كرد كه به حال سرگردانى افتاده بودند ، چون آن بيابان نزديكىهاى يمن بود و آنان نمىتوانستند از آن وادى خارج شوند ، پس على ( ع ) اسيرشان كرده به نزد رسول خدا ( ص ) آورد ، و آيه شريفه : * ( « إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّه وَرَسُولَه وَيَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَساداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ » ) * در اين مورد

--> ( 1 ) بگو اللَّه آفريدگار هر چيز است ، و او يگانه و قهار است . « سوره رعد آيه 16 » . ( 2 ) « سوره بقره ، آيه 255 » .