بحث روايتى در مجمع البيان در ذيل آيه : * ( « لا يُحِبُّ اللَّه . . . » ) * مىگويد : خداى تعالى دوست نمىدارد كه كسى در مقام انتقام ناسزا بگويد ، مگر آنكه به راستى مظلوم واقع شده باشد كه در اين صورت جائز است از ظالم خود به نحوى كه شرع اجازه داده انتقام بگيرد ، آن گاه اضافه كرده كه اين معنا كه ما براى آيه كرديم از امام باقر ( ع ) روايت شده . « 1 » و در تفسير عياشى از ابى الجارود از امام صادق ( ع ) روايت آمده كه فرمود : * ( « الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ » ) * اين است كه عيبهايى كه در دشمنت هست بر ملا كنى ( نه عيبهايى كه در او نيست ) « 2 » . و در تفسير قمى آمده كه در حديثى ديگر در تفسير اين آيه آمده كه اگر كسى نزد تو آمد و در باره تو مدح و ثنائى گفت و اعمال خير و صالحى برايت برشمرد كه در تو نيست ، از او قبول مكن واو را تكذيب كن كه به تو ظلم كرده است . « 3 » و عياشى در تفسيرش به سند خود از فضل بن ابى قرة از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه در تفسير آيه : * ( « لا يُحِبُّ اللَّه . . . » ) * فرموده : هر كس قومى را ميهمان كند و بد پذيرايى كند ، او از كسانى است كه ظلم كرده ، پس بر ميهمانان حرجى نيست كه در باره او چيزى بگويند . « 4 » مؤلف : اين روايت را صاحب مجمع البيان « 5 » نيز از آن جناب نقل كرده ، ولى بدون ذكر سند ، و از طرق اهل سنت از مجاهد نيز نقل شده است . و روايات به هر حال دلالت دارد بر عموميت مفاد آيه همانطور كه ما نيز عموميت را استفاده كرديم .

--> ( 1 ) مجمع البيان ، ج 3 ص 131 . ( 2 ) تفسير عياشى ، ج 1 ص 283 ح 297 . ( 3 ) تفسير قمى ، ج 1 ص 157 . ( 4 ) تفسير عياشى ، ج 1 ص 283 ح 296 . ( 5 ) مجمع البيان ، ج 3 ص 131 .