* ( « وَإِذا لَقُوكُمْ قالُوا آمَنَّا » ) * يعنى اهل كتاب منافقند ، وقتى شما را مىبينند مىگويند ايمان آورديم . * ( « وَإِذا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الأَنامِلَ مِنَ الْغَيْظِ » ) * و چون به خلوت مىروند ، سرانگشت خود را از شدت خشمى كه بر شما دارند مىگزند . و كلمه « عض » گاز گرفتن با دندان با فشار است . و كلمه « انامل » جمع انمله است كه به معناى نوك انگشتان است . و كلمه « غيظ » به معناى خشم و كينه است . و « عض انامل بر فلان چيز » مثلى است كه در مورد تاسف و حسرت و رساندن شدت خشم و كينه زده مىشود . * ( « قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ . . . » ) * اين جمله نفرينى است بر آنان در عبارت امر . و اگر اينطور تعبير كرده ، براى اين بوده كه جمله به ما بعدش كه مىفرمايد : * ( « إِنَّ اللَّه عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ » ) * متصل شده ، چنين معنا دهد : بگو ، بار الها بخاطر همين كينه اى كه دارند ، مرگشان بده ، كه تو ، به آنچه در سينه ها است يعنى در دلها و جانها است دانايى . * ( « إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ . . . » ) * مسائت كه مصدر « تسؤهم » است ، به معناى بد حالى است ، بر خلاف مسرت و سرور كه به معناى خوشحالى است . و اين آيه ما را دلالت مىكند و به ما مىگويد : شما مسلمانان اگر صبر كنيد و تقوا به خرج دهيد از كينه دشمنان ايمن خواهيد بود . « پايان »