بعضى گفته‌اند : انجيل كتاب شريعت و احكام نيست ، چون حكمى در آن نيامده و جمله : « و لاحل . . . » عطف است بر جمله * ( « بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ » ) * و لام در لاحل لام نتيجه است و آيه را چنين معنا مىدهد : من آيتى از ناحيه پروردگارتان آورده‌ام و آن فلان و فلان و فلان است و نيز آورده‌ام تا در نتيجه بعضى از چيزهايى كه بر شما حرام شده و يا بعضى از محرماتى كه رعايتش بر شما واجب گشته نسخ كنم . * ( « وَجِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ . . . » ) * از ظاهر عبارت بر مىآيد كه مىخواهد بيان كند جمله : * ( « فَاتَّقُوا اللَّه وَأَطِيعُونِ » ) * فرع بر آوردن معجزه است ، نه بر حلال كردن محرمات ، خلاصه لزوم تقوا و اطاعت عيسى ع به خاطر آوردن معجزه است ، نه به خاطر اينكه محرماتى را براى شما حلال كرده و شايد منظور آن كسى هم كه گفته : اگر جمله : * ( « وَجِئْتُكُمْ بِآيَةٍ . . . » ) * را دوباره تكرار كرد ، براى اين بود كه مطالب بعد را از مطالب قبل جدا كند ، پس جمله : * ( « فَاتَّقُوا اللَّه وَأَطِيعُونِ » ) * ربطى به مطالب قبل از * ( « جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ . . . » ) * ندارد تا متفرع بر تحليل محرمات باشد ، نه ، بلكه بريده از آن است و متفرع بر خود « جئتكم . . . » همين معنا بوده است و گرنه اگر منظور مفسر نام برده ، اين نباشد صرف جداسازى ، جزء مزاياى گفتار و نكات ادبى شمرده نمىشود . * ( « إِنَّ اللَّه رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوه . . . » ) * در اين جمله عذر و بهانه آن كسى را كه به الوهيت عيسى ع معتقد شده باطل مىكند ، چون عيسى ع به هوشيارى خود دريافته بود و يا به وسيله وحى آگاه شده بود كه بعضى به خاطر ديدن آن معجزات چنين اعتقادى را پيدا خواهند كرد ، و در سابق هم گفتيم كه به خاطر همين پيشگيرى بود كه جمله هاى : * ( « فَيَكُونُ طَيْراً » ) * و * ( « وَأُحْيِ الْمَوْتى » ) * را مقيد كرد به قيد * ( « بِإِذْنِ اللَّه » ) * . گفتيم يا به هوشيارى خود دريافته بود و يا به وحى الهى ، ولى از آيه ديگر مىفهميم كه به وحى الهى بوده و آن آيه زير است كه مىفرمايد : « ما قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا ما أَمَرْتَنِي بِه ، أَنِ اعْبُدُوا اللَّه رَبِّي وَرَبَّكُمْ » « 1 » . * ( « فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسى مِنْهُمُ الْكُفْرَ قالَ مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّه » ) * از آنجايى كه زمينه آيات مورد بحث صرفا ، حكايت بشارتى بود كه به مريم دادند و در

--> ( 1 ) من به ايشان هيچ دستورى ندادم ، جز آنچه كه تو ، به من فرمودى و آن اين بود كه به ايشان بگويم اللَّه پروردگار من و خودتان را بپرستيد . « سوره مائده ، آيه 117 » .