و در الدر المنثور است كه احمد و ابن جرير و نحاس در كتاب ناسخش از جابر بن عبد اللَّه روايت آورده كه گفت : رسول خدا ص هرگز در ماه حرام جنگ نمىكرد ، مگر وقتى كه كفار جنگ را آغاز كرده باشند ، و حتى اگر قبل از ماه‌هاى حرام در جنگ بود ، همين كه ماه حرام مىرسيد جنگ را متوقف مىكرد ، تا ماه حرام تمام شود . « 1 » و در كافى از معاوية بن عمار روايت كرده كه گفت از امام صادق ع اين مساله را پرسيدم ، كه مردى مردى ديگر را در بيرون حرم مكه به قتل رسانيده ، و پس از آن داخل حرم شده ، آيا مىشود در حرم حد را بر او جارى كرد ؟ فرمود : نه ما دام كه از حرم بيرون نشده او را نمىكشند ، و آب و غذا هم نمىدهند ، و چيزى به او نمىفروشند تا از حرم بيرون شود ، آن وقت حد بر او جارى مىكنند ، عرضه داشتم چه مىفرمايى در باره مردى كه در حرم قتل و يا دزدى كرده ؟ فرمود در همان حرم حد بر او جارى مىشود ، براى اينكه خود او رعايت حرمت حرم را نكرده ، و خداى عز و جل در اين مورد فرموده : * ( « فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْه بِمِثْلِ مَا اعْتَدى عَلَيْكُمْ » ) * ، آن گاه با اينكه او در حرم است حدش مىزنند چون قرآن مىفرمايد : ( * ( فَلا عُدْوانَ إِلَّا عَلَى الظَّالِمِينَ ) * ، هيچ عدوان و تجاوزى نيست مگر عليه ستمكاران ) . « 2 » و در كافى از امام صادق ع روايت آورده كه در ذيل آيه : * ( ( وَلا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ) ) * فرموده : اگر مردى آنچه دارد همه را در راه خدا انفاق كند كار خوبى انجام نداده ، و نمىتوان گفت : مردى موفق است ، مگر نشنيده كه خداى تعالى مىفرمايد : ( * ( لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ، وَأَحْسِنُوا إِنَّ اللَّه يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ) * ، خود را به دست خود در هلاكت نيفكنيد ، و احسان كنيد كه خدا نيكوكاران را دوست مىدارد ) آن گاه فرمود : يعنى اهل اقتصاد و ميانه روى را دوست مىدارد . « 3 » شيخ صدوق هم از ثابت بن انس روايت كرده كه گفت : رسول خدا ص فرمود : اطاعت سلطان واجب است ، و هر كس اطاعت سلطان را ترك كند ، اطاعت خدا را ترك كرده ، و در نهى او داخل شده است كه فرمود : * ( « وَلا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ » ) * « 4 » و در الدر المنثور به چند طريق از اسلم ابى عمران روايت كرده كه گفت : در قسطنطنيه مىجنگيديم ، فرمانده نيروى مصر عقبة بن عامر ، و فرمانده نيروى شام فضالة بن عبيد بود

--> ( 1 ) الدر المنثور ج 1 ص 207 ( 2 ) فروع كافى ج 4 ص 288 ( 3 ) فروع كافى ج 4 ص 53 ( 4 ) امالى صدوق ص 277 مجلس 54