وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّه بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ( 124 ) ترجمه آيه و چون پروردگار ابراهيم ، وى را با صحنه هايى بيازمود و او به حد كامل آن امتحانات را انجام بداد ، بوى گفت : من تو را امام خواهم كرد ابراهيم گفت : از ذريه‌ام نيز كسانى را بامامت برسان فرمود عهد من بستمگران نمىرسد ( 124 ) . بيان اين آيه بفرازى ديگر شروع شده و آن ذكر پاره اى از داستانهاى ابراهيم ع است كه نسبت بآيات مربوط به قبله و تغيير آن از بيت المقدس به طرف كعبه بمنزله مقدمه و زمينه چينى است ، و همچنين نسبت بآيات راجعه به حج ، و بيانى كه در خلال آن در باره حقيقت دين حنيف اسلامى و مراتب آن بميان آمده ، مرتبه اول بيان اصول معارف اسلامى و مرتبه دوم اخلاق و مرتبه