ميرود ، حتى اگر اين بار ، بنزين يعنى خوراك ماشين باشد . حال اگر شما غذائى را از حد معمول ومقدار خوراكش بيشتر بخوريد شيره اى كه جذب بدن شما مىشود غليظ - تراست وعمر شما را كوتاه مىكند ، از طرف ديگر هر اعتيادى يك مقدار از عمر شما ميكاهد وچنانچه دو اعتياد داشته باشيد كم تر عمر مىكنيد ، همانطور كه اگر در ماشين هم بجاى بنزين گازوئيل وهم بجاى آب صاف ، آب گل آلود بريزند زودتر منهدم ميشود ، در اين أواخر طبق آمارى كه از اشخاص معمر برداشته‌اند باين نتيجة رسيده‌اند : 1 - معمرينى كه اعتيادات مضره نداشته‌اند بيش از 125 سال عمر كرده‌اند . 2 - معتادين به سيگار عمرشان از 118 سال تجاوز نكرده است ، بنابر اين مىگويند سيگار هفت سال از عمر انسان ميكاهد . 3 - معتادين بالكل ونوشابه هاى الكلى ، عمرشان از 98 سال تجاوز نكرده است بنابر اين مىگويند الكل 27 سال از عمر انسان كسر مىكند . 4 - معتادين به ترياك ، عمرشان از هشتاد سال بالا نرفته است بنابراين مىگويند افيون 55 سال از عمر بشر كم مىكند . اين آمار تقريبا حتمي است وحداقلى است كه از عمر كسر كرده است آنهم در مورد اشخاصى كه اعتيادشان كم وبحد افراط نباشد ، والا يك نفر شيره اى كه در جوانى معتاد شده باشد ودر كشيدن شيره افراط كند محال است عمرش به چهل سال برسد ، يك جوان الكلى كه دائم الخمر باشد محال است پنجاه سال بيشتر عمر نمايد . چند داستان واقعي براي اينكه ثابت كنيم فرقى بين دوا وغذا وسم وجود ندارد شواهد زيادى در دست داريم ، از جمله چند داستان واقعي است كه شرح آنها در اينجا مناسب مىباشد : داستان أول معالجه سفليس تقريبا پنجاه سال پيش كه بيمارى سفليس دردى بي درمان وغير قابل علاج بود ، يك جوانى ترك از أهل إسلامبول باين بيمارى مبتلا گرديد وچون در بين تركهاى متعصب آن روز