مسأله 240 - قول زن در حايض بودن و پاك شدنش ، مسموع است . مسأله 241 - بعد از وطى هر گاه شخص خلاف اعتقادش ظاهر شد به اول يا وسط يا آخر حيض مدار به هر چه مشخّص است كه بوده است مىباشد و همچنين به گمان حرّه بودن و امه بودن به جهت كفاره . مسأله 242 - كسى كه عاجز از كفّاره باشد انتظار [ 1 ] وسعت وقت بكشد و بهتر در زمان عجز توبه [ 2 ] است و امّا مسقط كفّاره نيست على الاحوط . مسأله 243 - زن حائض مدخول بها و لو به دبر و شوهرش حاضر يا در حكم حاضر باشد و حمل نداشته باشد ، طلاق او صحيح نيست . مسأله 244 - هر گاه به اعتقاد حايض بودن طلاق داد و بعد معلوم شد كه پاك بوده صحيح است و عكس اين باطل است . مسأله 245 - وضو پيش از غسل ساختن ، شرط نيست امّا افضل [ 3 ] بلكه احوط است ، غير از غسل جنابت كه با او وضو جايز نيست . مسأله 246 - هر گاه زن پاك شد پيش از غسل وطى با او جايز [ 4 ] است با كراهت و اگر فرج خود را بشويد كراهت كمتر مىشود . مسأله 247 - احوط بر حائض اگر نگويم اقوى قضاء نمازى است كه به نذر واجب شده باشد همچنين روزهء معيّن كه به نذر يا شبه آن واجب شده باشد . مسأله 248 - هر گاه از اوّل وقت بگذرد به قدر اقلّ افراد نماز از طهارت و غيره و اقلّ واجب نماز و مخيّر ميان قصر و اتمام به قدر قصر از اول وقت بگذرد حائض شود قضاء بر او واجب است .

--> [ 1 ] - ( يزدى ) و احوط تصدّق است بر مسكينى به مدّى از طعام به مقدار سيرى او اگر متمكن باشد و دادن كفاره بعد از يسار . [ 2 ] ( صدر ) توبه على كلّ حال ، واجب است . ( شيرازى ) مراد استغفار است ، به عنوان كفّاره چنانچه بعضى فرموده‌اند و الَّا توبهء از معصيت واجب است ، فورا . [ 3 ] ( ميرزا - يزدى ) و لا بدّ است از وضو از براى نماز و نحو آن در غير غسل جنابت . [ 4 ] ( ميرزا ) احوط ترك وطى است قبل از غسل .