را قطع [ 1 ] كند اگر منافى بعد از سلام سر نزده ، سلام سابق را بدهد و احتياط سجده سهو به جا آورد و احتياطا [ 2 ] نماز سابق را اعاده كند . مسأله 356 - كفش در پاى نماز گزار باشد و ساق را پوشيده [ 3 ] باشد و سر انگشت شصت در حال سجده در زمين بگيرد ضرر ندارد . مسأله 357 - هر گاه نماز قضاء بر ذمّه باشد نماز نافله را بر خود واجب كند مشكل [ 4 ] است ، هر گاه بر خود واجب كرد ، احتياطا [ 5 ] به جا آورد . مسأله 358 - موم همراه نماز گزار يا در لباسش باشد ضرر ندارد . مسأله 359 - هر گاه چيزى ، مثل لقطه همراه خود نگاه دارد كه صاحبش را پيدا كند از براى نماز ضرر ندارد . مسأله 360 - شخص به مظنّهء قبله نماز كرد ، بعد معلوم شد كه در بين مشرق يا مغرب بوده ، اگر تقصير در تحصيل علم نكرده به جهت قبله ، نمازش صحيح است . مسأله 361 - شخص مدتى در حمد ، مثلا * ( « الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ » ) * را به كسر گفت بدون التفات به اعتقاد آن كه مضاف اليه است ، اقوى [ 6 ] اعاده نماز است يا قضاء آن چه نماز خود و چه استيجار . مسأله 362 - بعد از تمام كردن سورهء « قل هو الله احد » سه مرتبه « كذلك الله ربي » گفتن مستحب است ، بلكه دو مرتبه و يك مرتبه هم وارد شده است . مسأله 363 - مدّ در قرائت به قدر دو الف كفايت مىكند و زيادتر گفتن به قدرى كه از حد قرائت بيرون نرود ، ضرر ندارد . مسأله 364 - ادغام با غنّه يعنى پيچيدن صدا در خيشوم در مثل « اللهم صل على

--> [ 1 ] - ( يزدى ) وجوب قطع معلوم نيست بلكه تمام كند و هر دو نماز صحيح است . [ 2 ] ( تهرانى ) اين احتياط ترك نشود . [ 3 ] ( يزدى ) يا نپوشيده باشد على الاقوى . [ 4 ] ( يزدى ) اشكال ندارد و واجب است به جا آورد . [ 5 ] ( صدر ) لزوما به جا آورد و اشكال مدفوع است . [ 6 ] ( يزدى ) اقوى عدم وجوب است . ( خراسانى ) بلكه اقوى عدم اعاده است .