52 - ديلمى در كتاب « ارشاد القلوب » روايت كرده كه : رسول خدا صلَّى الله عليه و آله لباس خود را وصله ميزد ، و كفش خود را مىدوخت ، و گوسفندان خود را مىدوشيد ، و با بردگان همغذا مىشد ، و بر زمين مىنشست ، و بر دراز گوش سوار مىشد و ديگرى را هم ترك خود سوار ميكرد ، بدون اينكه خجالت بكشد ، ما يحتاج خانه اش را ، از بازار تهيه ميكرد ، و به سوى اهل خانه حمل مىفرمود ، و با غنى و فقير يكسان مصافحه مىكرد . و دست خود را نمىكشيد تا طرف دست خود را بكشد . و به هر كس مىرسيد سلام مىكرد ، چه توانگر ، چه درويش ، و چه كوچك و چه بزرگ . و اگر به خوردن چيزى دعوت ميشد آن را كوچك نمىشمرد ، هر چند خرمائى پوسيده باشد . مخارج زندگى آن جناب سبك . و داراى طبع بزرگ و خوش معاشرت ، و خوش رو بود ، بدون اينكه به خندد ، هميشه تبسمى بر لب داشت ، و بدون اينكه چهره اش درهم كشيده باشد ، اندوهگين به نظر مىرسيد . بدون اينكه از خود ذلتى نشان دهد ، همواره متواضع بود . بدون اينكه اسراف بورزد ، سخى بود . دل نازك و به همه مسلمانان مهربان بود . هرگز از روى سيرى آروغ نزد . و هرگز دست طمع به سوى چيزى دراز نفرمود ،