امام حسن عليه السلام فرمود : سخن گفتنش را برايم توصيف كن . گفت : رسول خدا صلَّى الله عليه و آله با غصه ها قرين و دائما متفكر به نظر ميرسيد ، و آنى راحتى نداشت أكثر اوقات ساكت بود ، و جز در مواقع ضرورت حرف نمىزد ، و هنگام تكلم از اول تا به آخر به آرامى لب بسخن باز ميكرد ، و كلامش كوتاه و جامع ، و خالى از تفصيل بى جا ، و وافى به تمام مقصود ، بود ، خلقش نرم ، به كسى جفا نميكرد ، و كسى را حقير نمىشمرد ، نعمت در نظرش بزرگ مينمود اگر چه ناچيز باشد ، و هيچ نعمتى را مذمت نمىكرد . نه تنها از طعامها مذمت نمىكرد ، بلكه مدح و تعريف هم نمىنمود . دنيا و ناملايمات آن هرگز او را به خشم در نمىآورد . و چون حقى پايمال ميشد از شدت خشم كسى او را نمىشناخت و از هيچ چيز پروا نداشت ، تا آنكه حق را يارى كند ، هنگام اشاره به تمام دست اشاره مىفرمود ، و چون از مطلبى تعجب مىكرد ، دستها را پشت و رو مىكرد . و زمانى كه صحبت مىكرد دستها را بهم وصل مىكرد . و انگشت ابهام دست چپ را به كف دست راست ميزد . و وقتى غضب مىفرمود از شدت ناراحتى روى ميگردانيد . و چون خوشحال ميشد چشمها را بهم مىنهاد بيشتر خنده هاى آن حضرت لبخند بود ، هنگام تبسم دندانهايش چون دانه هاى تگرگ نمايان ميشد .