ندارم كه مسلمانى بميرد ، مگر اينكه تمام آداب و سنن رسول خدا صلَّى الله عليه و آله را و لو يك بار هم شده انجام دهد . شيخ شيراز « سعدى » گويد : مپندار سعدى كه راه صفا * توان رفت جز در پى « مصطفى صلَّى الله عليه و آله » البتّه اخبار و احاديث در اين باره بسيار است ولى مطلبى كه بايد به آن متوجه شد اينست : « سنّت در موضوع بحث اين كتاب با سنّتى كه ميان تاريخ نويسان و اهل سيره و حديث ، و همچنين آنچه در ميان فقهاء مصطلح شده است فرق دارد : « سنّت » در اصطلاح « تاريخ و سيره نويسان » عبارتست از شرح حال و تاريخ زندگى و تولد رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و كيفيت غزوات و تاريخ زندگى اولاد و عشيره و اصحاب آن حضرت و مانند اينها . و در اصطلاح « محدّثين » عبارتست از أقوال و افعال و تقرير معصوم كه نزد عامّه تنها رسول خدا صلَّى الله عليه و آله است و نزد شيعه ائمه اطهار عليهم السّلام نيز هستند . و در اصطلاح « فقهاء » عبارتست از عمل مستحبّى در مقابل احكام چهارگانهء ديگر ( واجب حرام ، مكروه و مباح ) . و در ميان احاديث به كليّهء دستورات و مقرراتى كه از جانب رسول خدا صلَّى الله عليه و آله معين شده ، مانند عدد ركعات نمازهاى واجب و كيفيّت طلاق و متعة الحج و متعة النساء ، و تشهد و قرائت در نماز و امثال اينها كه به همه « سنّت » اطلاق شده است . امّا « سنّت » در اصطلاح اين كتاب ( چنانچه در مقدمه روشن گرديد ) اخص از همهء معانى فوق مىباشد و آن عبارتست از « أعمال مستحبى كه رسول خدا صلَّى الله عليه و آله در مسير زندگى خود به آنها مداومت مىفرمود »