أمير المؤمنين وبسوى امام حسن وبسوى تو به دوستى تو وبه بيزارى از هر كه با تو مقاتله كرد ، وجنگ را براي تو بر پا كرد ، وبه بيزارى جستن از هر كه تأسيس أساس ظلم وجور بر شما أهل بيت كرده ، وبيزارى مىجويم از هر كه أساس ظلم را گذاشته ، وبنيان بنا كرده بر أو ، ودست باز نكشيده از جور وظلم بر شما وبر شيعيان شما . ش تقرب : تفعل از قرب است ، وصيغه تفعل در اين باب تواند بود كه براي طلب باشد ، وشايد براي مبالغه باشد ، وأول اظهر است ، وعبارت ( قاموس كه گفته : " تقرب به إلى الله تقربا وتقرابا " يعنى كتملاق اى طلب القربة والوسيلة به عنده " شاهد أو است ، اگر چه في نفسه حجت نيست ، چه دعوى سماع از واضع در اين موضع به غايت بعيد است ، واستعمال بر هر دو وجه ممكن الانطباق است ، وظاهر عبارت مذكوره اينست كه باء بعد از تقرب باء سببيت باشد . ودر فقره زيارة بعيدا محتمل است كه باء ملابست باشد ، ومراد آن باشد كه با ولايت وبرائت طلب قربت مىكنيم يا نيك قريب در حضرت شما مىشوم ، وشك نيست در أمثال اين مقام مراد قرب معنوي است نه قرب مكاني ، وحصول أو به ملازمت طاعات ومجانبت معاصي وتخلق به اخلاق الله تا از صورت ايمان گذشته به حقيقت ايمان متحقق شوند ، " فان لكل حق حقيقة ، وعلى كل صواب نورا " . موالات : به معنى محبت وولايت است ، ووجه دلالت ولايت كه در حقيقت به معنى قرب است بر مودت سابقا مشروح شد ( 1 ) . وباب مفاعله در اين مقام مصوغ براي تقويت معنى مجرد است ، چه ظاهر

--> ( 1 ) ذيل برئت إلى الله واليكم منهم ومن اتباعهم وأشياعهم وأولياءهم ج 1 ص 305 .