قال في ( الذخيرة ) والعمل بمضمون هذه الرواية متجه وكأنه المقصود كما قاله بعض الأصحاب الا انه خلاف ما صرح به جماعة منهم . حاصل سخن آنست كه دعوى شهرت بر استحباب صوم يوم عاشورا وجهي ندارد بلكه قائلى معلوم از ما عداى متأخرين ندارد وآنچه وظيفة شرعيه ومستحب مخصوص باشد بدعت است ومحرم واگر به عنوان تبرك باشد كفر است ، وخروج از دين واگر به جهت فضيلت مطلق صوم عملا به اطلاقات الصوم باشد وناقص الثواب است چنانچه از جماعت مذكوره شنيدى ودر كلام ايشان ديدى واگر هيچ نباشد جز فتواى اين فحول وأساطين مىتوان حكم به كراهت كرد بنابر عموم تسامح در أدله سنن براي مكروهات واكتفاى به فتواى فقيه در بلوغ چنانچه جماعتى قايلند . وجه چهارم آنچه به نظر اين بي بضاعت رسيده كه اخبار صوم را حمل كنيم بر امساك ناقص واخبار نهى را بر امساك صومي وخير ( مصباح ) را كه مجبور به عمل طايفه ويقينا حجت است شاهد جمع قرار دهيم وتصرف در مدلول چون أولى است از تصرف در جهت صدور شايد اين وجه أقرب محامل باشد اگر چه في نفسه خلاف ظاهر است ولى در مقام جمع با شاهد دور نيست كه عرف مساعدت بر أو يكند به هر حال حكم مسألة همان است كه گذشت صوم يوم عاشوراء مردد بين كفريت وحرمت وكراهت است وبه هيچ وجه در مذهب أهل بيت وفقه آل محمد عليهم السلام جاى احتمال استحباب ندارد وتحقيق حال صوم عاشورا بر اين وجه از بسط وتتبع از غنائم اين كتاب است كه در هيچ جا نديده أم ،