عاشورا كه در باب أول در شرح سند شريف زيارة مقدسه على التمام فرو خوانديم مىگويد كه به علقمة فرمود اگر بتوانى كه در تحصيل حاجتي بيرون نيائى چنان كن چه أو روز نحسى است ككه حاجت مؤمني در أو قضاء نشود واگر منقضى شود به بركت نخواهد بود ، ودر أو رشاد نخواهد ديد والبتة كسى از شما در آن روز براي منزل خود چيزى ذخيرة نكند چه هر كه در آن روز چيزى ذخيرة كند خداى بركت ندهد در آنچه ذخيرة كرده ، وخداى در أهل خانه أو بركت نياورد ، كنايت از آنكه آنان كه از آن ذخيرة تناول كردند خداى تعالى بركت از هر جهت از علم وعمل ورزق ومعاش ودين ودنيا از ايشان بردارد وشآمت ونحوست دامن گير ايشان شده از خزى دينا به عذاب آخرت منتقل شوند ( 1 ) ، والله أعلم بمراد أولياءه عليهم السلام . واخبار ديگر در اين معنى وارد شده كه متتبع مىيابد ودر كتب عامه اخبارى بر طبق آنچه أئمة عليهم السلام منع فرموده اند كه تبرك باشد وادخار وارد شده كه فايده در ذكر آنها نيست . ديگرى از وجوه تبرك اقامه مراسم عيد است از توسعه رزق بر عيال وتجديد ملابس وقص شارب وتقليم أظفار ومصافحه وتعييدات ديگر كه مرسوم است در أعياد مردم مىكنند كه طريقه بنى أمية واتباع ايشان - كه عموم أهل سنت باشد - بر أو جارى است چنانچه فعلا در بلاد ايشاه خاصه بلاد بعيده از بلاد شيعه مثل مكة ومدينه متعارف است كه روز عاشورا را عيد عاشورا مىنامند ، وچنان كه ملتزم به اقامه رسوم عيديه در أو هستند در هيچ عيدى نيستند ، وهر كه در مدينه مشرفه در روز عاشورا حالت أهل آن بلده را كه موافق حديث معتبر شرار خلق الله‌اند ملاحظه كند

--> 1 ) مصباح الطوسي 538 - 542 كامل الزيارات 174 بحار الأنوار 98 / 290 296 ط لبنان .