داده اند - آن است كه جمع كرده بين صدر وذيل حديث ، وكلام علقمة را حمل نكرده اند بر اين كه دعائي براي زيارة خواسته ، بلكه بعد از زيارة از دور خواهش زيارة ديگرى كرده ، ومبدء اين توهم قول أو است كه گفته " علمني دعاءا ادعوا به ذلك اليوم إذا أنا زرته " كه از جمود بر ظاهر لفظ گمان كرده كه مراد بعد از وقوع زيارة است ، با اينكه متأمل منصف يقين مىكند كه مراد حال زيارة است ، وغالب آن است كه باب ظهورات لفظيه به بحث وجدل به سر حد اسكات والزام نمىرسد ، بلكه عمده أهبه وأعظم زاد آن باب ذوقي است خاص وقريحه‌اى است لطيف كه به معونت أو استفاده مرادات ، واصطياد معاني از شبكه عبارات مىشود ، وهر كس را كه خداى تعالى آن ذوق كرامت كرده وجه اين ادعا كه مكرر در اين باب كرده أيم نيكو خواهد دريافت كرد ، وگر نه هر كس بعد از تحصيل قوه تمييز وملكه استنباط مكلف است به آنچه خود مى فهمد ، وبا ديگرانش كارى نيست . علاوة بر اينكه ظاهر اين كلام اختصاص اين عمل است به روز عاشوراء ، وذيل در دو جا افاده تعميم مىكند ، وهم اخذ ندبه ونوحه در اين عمل خلاف ظاهر حديث است ، چه ثواب را معلق بر صرف زيارة وادعيه ونماز فرموده چنانچه ظاهر است ، وبالجملة اين وجه را توان از وجهي ابعد وجوه گفت . وجه نهم : آنست كه أولا زيارة ششم از زيارات مطلقه أمير المؤمنين عليه السلام مذكوره در ( تحفه ) كه أول أو " السلام عليك يا رسول الله " است - وبه مناسبت همين ترتيب ( تحفة زائر ) معروف به زيارة ششم شده - بخواند يا زيارة ديگر از زيارات أمير المؤمنين ، يا سلامي به آن حضرت كند ، ونماز آن زيارة را ، يا