از بعيد جايز است متوجه به قبله شوند چنانچه جائز است متوجه به قبر شريف شوند ، ولى اين احتمال كه عدم اعتبار اين أمور باشد خلاف ظاهر روايت است خصوصا اشاره وتكبير كه عمل مركب از اوست وثواب مترتب بر أو ، بلى احتمال سقوط صعود بر سطح يا خروج به صحراء بي وجهي نيست . وتوضيح اين وجه به نحوى كه رفع غواشى أوهام وتسهيل مسالك افهام كند ، آن است كه ظاهر روايت چنان است كه بعد از آنكه امام عليه السلام دستور العمل روز عاشوراء را به مالك يا عقبة بن قيس داد كه بر بأم بلندى بر آي ، يا به صحرائى برو ، واشاره كن ، علقمة بن محمد نيز در آن وقت حاضر بود واستدعاء كرد دعائي مخصوص به أو تعليم شود كه در وقت اشاره بخواند واكتفاء به مطلق سلام نكرده باشد . وامام در جواب أو حاجت أو را قرين نجاح فرموده ، اين دعا را كه عبارت از زيارة عاشوراء باشد تعليم كرد ، وظاهر است كه در عمل سابق نماز بعد از ايماء بوده وچون دعا را در حال ايماء استدعا كرده معلوم مىشود كه نماز را بعد از زيارة بايد خواند ، واين قرينه واضحه ودلالت جليه است بر مطلوب ، چه اگر زيارة را بعد از نماز وايماء بخوانند عملي مستقل شود ، وربطى به انجاح مقصود علقمة نخواهد داشت ، وشريعت سؤال وجواب وطريقه محاوره مقتضى آن نيست كه سائل خواهش مطلبي كند وجواب از أو ندهند نفيا واثباتا ، ومطلبي ديگر كه بالمرة أجنبي از مقصود أو باشد بي تنبيه بر اجنبيت ومباينت بر وجهي كه موهم ارتباط باشد در جواب بگويند ، البتة اگر اين نوع كلام در لسان غير امام ديده شود ركيك ومستهجن خواهد بود ، تا چه رسد به كلام امام كه امام كلام ومشرع فصاحت وينبوع محاسن است ، تعالى شأنه عن ذلك علوا كبيرا . بنابراين لفظ أومأت در عبارت سؤال به معنى اراده ايماء است يا ايماء به معنى نفس توجه