وقال : هما ريحانتاي أحب من * أحبهما فاصد فهما الحب تسعد - على پيوسته روزه داشت وبه ياد خدايش بود . قائم به حق بود وهمواره در حال عبادت به سر مىبرد . - أو به بهره خويش از اين دنيا قناعت مىكرد وآنگاه كه مال دنيا به سويش سرازير مىشد از آن احتراز مىجست . - على دنيا را سه طلاقه كرده بود وهرگاه مىديد كه دنيا به سوى أو مىآيد ، ندا مىكرد كه : اى دنيا ( از على ) دور شو . - من در روز قيامت آنگاه كه تنها شوم ، به سرورانم حسنين وهمچنين به جد آن دو بزرگوار توسل مىجويم . - حسنين نور چشمان رسول خدا وسروران جوانان فردوس جاودانه‌اند . - پيامبر ( ص ) مىفرمود : " حسن وحسين رياحين زندگانى من هستند ، من كسى كه اين دو را دوست بدارد دوست دارم " . لذا حب ودوستى آنان را بپذيريد تا به سعادت نائل گرديد . ولادت أمير المؤمنين علي عليه السلام سى سال پس از عام الفيل در روز 13 رجب ، فاطمة بنت أسد علي بن أبى طالب ( ع ) را در درون كعبه به دنيا آورد . تاريخ چنين فضيلتى را براي احدى به جز أمير المؤمنين ( ع ) ثبت ننموده است . ولادت على در خانه خدا از جمله مطالبى است كه عامه ( 1 ) وخاصه ( 2 ) بر آن اتفاق نظر دارند . حفاظ عامه نقل نموده‌اند " هنگامى كه أمير المؤمنين علي عليه السلام در خانه خدا به دنيا آمد ، أبو طالب وارد كعبه شد وگفت : يا رب هذا الغسق الدجى * والقمر المنبلج المضي بين لنا من امرك الخفي * ماذا ترى في اسم ذا الصبى - اى پروردگار اين تاريكى ظلمانى ، واى آفريننده ماه نوراني وتابان !

--> ( 1 ) مستدرك الصحيحين ج 3 / 483 ، مروج الذهب ج 2 / 2 ، تذكرة خواص الأمة ص 13 ، الفصول المهمة ص 12 ، محاضرة الأوائل ص 79 ، مطالب السؤول ص 11 ، وديگر مصادر أهل تسنن . ( 2 ) مناقب ابن شهرآشوب ج 1 / 359 ، ج 2 / 50 ، كنز الفوائد ص 115 . . . .