به طرق عديده از سيّد رسل و هادى سبل مرويست كه : من اخلص للَّه أربعين صباحا ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه . [ 4 ]

--> [ 4 ] - روايات ظهور حكمت از قلب بر زبان در كتب اصول شيعه در سه كتاب وارد شده است : اول در « عيون اخبار الرضا » عليه السّلام در صفحه 258 ، دوم در « عدّة الدّاعى » صفحه 170 ، سوم در « اصول كافى » ج 2 صفحه 16 وارد شده است . و در « بحار الانوار » از عيون درج 15 جزو دوم ص 85 ، و از عدّه در ص 87 ، و از كافى نيز در صفحه 85 ، نقل كرده است . اما روايت عيون با اسناد خود از دارم بن قبيصة بن نهشل بن مجمع النّهشلى الصّنعانى بسرّ من رأى روايت مىكند : قال : حدّثنا علىّ بن موسى الرضا عن أبيه عن جدّه عن محمد بن علىّ عن أبيه عن جابر بن عبد اللَّه عن علىّ قال : قال رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله : ما أخلص عبد للَّه أربعين صباحا إلا جرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه . در بحار و همچنين در « سفينة البحار » به لفظ : ما أخلص عبد للَّه أربعين يوما ، ذكر كرده‌اند . و اما روايت عدّة الدّاعى مرسلا از رسول اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم آورده است كه : قال : من اخلص للَّه أربعين يوما فجّر اللَّه ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه . و اما روايت كافى با اسناد خود از ابن عيينه عن السّندىّ عن أبي جعفر عليه السّلام آورده است كه قال : ما أخلص عبد الإيمان باللَّه أربعين يوما . . . أو قال : ما أجمل عبد ذكر اللَّه أربعين يوما إلا زهده اللَّه في الدّنيا و بصّره داءها و دواءها و اثبت الحكمة في قلبه و أنطق بها لسانه . . . و همانطور كه ملاحظه مىشود الفاظ - گرچه مختلف است - لكن معانى واحد است . و امّا در كتب عامّه در « احياء العلوم » ج 4 صفحه 322 گويد : قال رسول اللَّه : ما من عبد يخلص للَّه العمل اربعين يوما إلا ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه . و در تعليقهء صفحه 191 گويد : من زهد في الدّنيا اربعين يوما و اخلص فيها العبادة اجرى اللَّه ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه . و در « عوارف المعارف » در هامش صفحه 256 از جلد دوّم « احياء العلوم » گويد : قول رسول اللَّه : من اخلص للَّه اربعين صباحا ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه .