سيد بن طاووس در طرائف : 263 ، اين خطبه را از كتاب الفائق عن الأربعين تأليف شيخ أسعد بن شفروه با سندش از عايشه نقل نموده است . ابن طيفور در بلاغات النساء : 12 آن را با سندش از امام صادق از پدرش ( عليهما السلام ) ، از موسى بن عيسى ، از عبد الله بن يونس ، از جعفر احمر ، از زيد بن علي آورده ، ونيز با سند ديگرى از عبد الله بن حسن ، از پدرش ( عليه السلام ) آن را ذكر مى كند . أحمد بن أبي طاهر بغدادي در بلاغات النساء : 14 با سندش از جعفر بن محمد مصرى ، از پدرش ، از موسى بن عيسى ، از عبد الله بن يونس ، از جعفر احمر ، از زيد بن علي ، از عمه اش زينب دختر امام حسين ( عليه السلام ) آن را ذكر مى كند ، ودر : 12 ، با سندش از أبى مفضل ، از زيد بن علي آن را آورده ، ودر إحقاق الحق : 10 : 296 - 298 از آن دو نقل مى كنند . عمر رضا كحاله در أعلام النساء 4 : 116 اين خطبه را آورده است . سبط ابن جوزي در تذكرة الخواص : 317 اين خطبه را از شعبى نقل نموده است ، ودر سيره حلبى 3 : 391 آن ذكر شده است . توفيق أبو علم در كتاب أهل البيت : 158 اين خطبه را آورده ، ودر إحقاق الحق 19 : 164 از آن نقل مى كند . همچنين در كتاب تظلم الزهراء ( عليها السلام ) : 38 از كتاب سقيفة نقل مى كند ، ودر إحقاق الحق 10 : 305 از آن نام مى برد . در كتاب مناقب آل أبى طالب 2 : 50 اين خطبه آمده ، واز آن در بحار 43 : 148 نقل شده است .