كرانه هاي آسمان تيره وتار گرديد وخورشيد روز به تاريكى افتاد ، وروزگار به سياهى گرائيد ، وزمين بعد از أو به نشانه تأسف بر آن حضرت اندوهناك بوده ، وبر أو مىلرزد . شهادت آن حضرت حضرت فاطمه ( عليها السلام ) بعد از پيامبر نود روز وبه روايتي هفتاد وپنج روز زندگى كرد ، در اين مدت هرگز شادمان ديده نشد وگويند در روز آخر از زندگيش در بستر ساده خود قرار گرفته بود ، ساعتي از ساعات آن روز را خوابيد ، وظاهرا در آن لحظات پدر خويش را در خواب ديد كه فرمود : دختر عزيزم بسوى من بيا كه مشتاق تو هستم ، آن حضرت عرض كرد : من به ديدار شما مشتاق تر وآرزومندترم ، پس پيامبر فرمود : تو امشب در نزد من خواهى بود . زهرا ( عليها السلام ) از خواب خويش بيدار شد ، چشمانش را گشود ، نشاطش بازگشت ، گوئى كه وى در درخشش شمع زندگانى خويش لحظاتى قبل از مرگ قرار گرفته است . أو از اينكه مى دانست به زودى از غمها وغصه هاى دنيا رها شده وبه پدر بزرگوارش ملحق خواهد گرديد خرسند وشادمان بود ، از طرف ديگر قلبش را آتش فرا گرفته بود ، چرا كه وى به زودى بايد همسر عزيز وكفو وشوى خود را ترك مى كرد ، شوهرى كه در اين دنياي پر از قساوت وسنگدلى ياور وياورى جز خداى تعالى وأو نداشت ، چرا كه در آن حوادث سهمگين تنها زهراى مرضيه حامى وناصر مدافع ومؤنس أو بود ، اگر أو از دنيا مى رفت چه كسى جاى أو را براي على ( عليه السلام ) مى گرفت .