اين قبرها در كنار هم تا سال 500 هجرى شكل ووضعي عادى داشت ، به آن محل كم كم پس از چندى عنوان مشهد الرضا ( عليه السلام ) داده شد ( يعنى محل شهادت رضا يا شهود رضا ) بطورى كه نوشته اند اولين بار در زمان حكومت سلجوقيان يك ضريح نقره اى توسط مردى از اهالى إيران قبل از اين كه مسلمان شود وهنوز زرتشتى بود براي دور قبر درست شد ، زيرا وى در اثر توسل به آن حضرت از بيمارى صعب العلاج كه داشت بهبود يافته بود . ابن بطوطة در سفر نامه خود ياد آور شده است كه در سال 734 هجرى از حريم رضوى ديدن كرده است كه به صورت صندوقى چوبين بود كه از صفحاتى از نقره پوشيده شده بود . در زمان صفويه كه به جهاتى توجه به اين گونه أمور زياد شد ، براي اولين بار ضريح طلاكوب براي آن قبر تهيه ونصب شد . البتة پس از مدتي آن ضريح وأشياء قيمتي توسط يكى از " ازبكيان " مورد هجوم وغارت قرار گرفت ، واز جمله أشياء غارت شده قطعه الماس منحصر به فردى بود كه بزرگى آن به اندازه يك تخم مرغ بوده است . از آن روز به بعد مرتبا اين قبر مورد توجه علاقمندان بوده است وهدايا وموقوفات بسيارى به عنوان صاحب آن قبر تقديم شده ومىشود . پيامى از آن حضرت به دوستانش حضرت عبد العظيم نقل مىكند : در ديدارى كه از امام داشتم وقتي خواستم حركت كنم آن حضرت فرمود :