كنار قبر خديجة آمد وگريست ، آنگاه گفت : از من دور شو ، انس گويد : از ديد آن حضرت پنهان شدم ، هنگاميكه انجام نمازش طولانى شد شنيدم كه مى خواند : پروردگارا ! پروردگارا ! تو مولاي من هستى ، رحم كن بنده اى را كه به تو پناه برده است . اى داراى صفات برجسته ، تكيه أم بر توست ، خوشا به حال آنكه تو مولاي أو باشى . خوشا به حال كسى كه خدمتگزار شب زنده دار باشد ، وگرفتاريش را با خداى خود در ميان گذارد . وبيمارى ومرضى ندارد بيشتر از محبش به مولايش . هر گاه غصه وناراحتى اش را مطرح كرد ، خداوند أو را پاسخ داده وأجابت نمايد . هرگاه به گرفتارى مبتلا گردد در تاريكى زارى كنان خدا را بخواند ، خدا أو را گرامى داشته وبه خود نزديك گرداند .