مجروح شده بود را روى تختى خواباندند وبه مدائن بردند ( 1 ) . بار سوم با خنجر در وقت نماز به آن حضرت حمله كرده ومضروبش ساختند . امام در برابر اين حوادث آنچه پيش آمده بود امام را در وضعيتى سخت قرار داد ، براي تصميم گيرى در برابر آنچه به وقوع پيوسته بود گروهى از سران وبزرگان را دعوت كرد وبراي ايشان سخن گفت وزيانهاى صلح با معاوية را بر شمرد ، ولى گفتار امام اثرى نمى بخشيد وآنان از فرصت معالجهء امام استفاده كرده وبراي پيوستن فضاحت بار به معاوية بيشتر تلاش مى كردند ، وضع امام در اين موقعيت موجب سرگردانى وحيرت بود ، از يك سو مبارزه با معاوية جهادي واجب مى ديد ، واز سوى ديگر از هم پاشيدگى وروحيهء خيانت آميز سپاهيان را مى نگريست ، با اينكه از اصلاحشان نا اميد بود باز خواست يك بار ديگر ميزان پايداريشان را در صورت وقوع جنگ بيازمايد از اينرو براي آنان خطبه خواند ، هنوز خطبه امام پايان نيافته بود كه از هر سو فرياد سپاهيان برخاست : زنده مىمانيم زنده مىمانيم . امام پس از اين ماجراى دردناك دانست كه اگر بخواهد با معاوية بجنگد تنها ودست خالى مى ماند ، با مشاهدهء چنين موقعيت سياه ودردناك امام مصلحت را در پذيرش صلح ديد وبيش از آنكه فاجعه اى ننگين پيش آيد در قبول آن شتاب ورزيد .

--> 1 - ارشاد المفيد : 170 .