اى مردم عراق من جنگ را به صلاح شما نمى دانم ، من از پيش معاوية مى آيم وأو با سپاهى انبوه بسوى شما مى آيد ، سلام مرا به أبو محمد ( امام حسن عليه السلام ) برسانيد وبگوئيد تو را به خدا قسم خودت واين مردم را از مرگ رهائى ده ، اين سخن روحيهء مردم را از جنگ زدود وترسى سخت در بين آنان پديد آورد . از طرف ديگر بزرگان قوم را با بخشيدن پولهاى كلان ، وعدهء دادن پست هاي مهم ومقامات بالا مانند استاندارى ، فرماندهى سپاه ، ووعده ازدواج با يكى از دخترانش فريب مى داد ، چنان كه شيخ صدوق در اين باره مى گويد : معاوية يكى از جاسوسهاى خود را نزد عمرو بن حريث وأشعث بن قيس وحجار بن أبجر فرستاد وهر كدام را وعده داد كه اگر امام حسن عليه السلام را بطور ناگهانى بكشد فرماندهى سپاه را به آنان خواهد بخشيد يا دخترش را به همسرى آنان در مى آورد ، ويا چندين هزار درهم به ايشان مى بخشد ، اين خبر كه به امام رسيد زرهى در زير لباس مى پوشيد وهر گاه به نماز مى ايستاد آن زره را در برداشت . آنان كه در لشكر امام قرار داشتند براي آنكه بتوانند نزد معاوية مقرب تر باشند وگوى سبقت را از ديگران بربايند گروه گروه به معاوية نامه مى نوشتند ، اين نامه ها متضمن دو مطلب بود : 1 - تسليم كردن امام پنهانى يا در آشكار . 2 - بقتل رساندن امام هر زمان كه معاوية بخواهد ، معاوية هم عين نامه ها را براي امام مى فرستاد ، امام با دريافت نامه ها به خيانت يارانش يقين پيدا كرد .