امام حسن عليه السلام در چنين حالت دردناكى با خاطري شكسته وجسمي ناتوان در حالي كه شادابى ونشاط كودكى را از دست داده بود ، به همراه مادرش به بيت الأحزان مى رفت وروزها را به ماتم واندوه سپرى مى ساخت ، تا شايد از اندوه مادر بكاهد وناله اش را جان سوزتر ومؤثرتر به گوش مردمان بي خبر برساند ، وچون شب فرا مى رسيد به همراه پدر ومادرش به خانه بر مى گشت ، خانه اى كه خيمه وحشت وسراسيمگى بر آن سايه افكنده بود ، وفقدان پيامبر آن را غمكده اى اندوهبار به نظر مى آورد . فاطمه عليها السلام فرا رسيدن مرگ را احساس كرد ، براي آنكه پيكرش پوشيده بماند از أسماء بنت عميس خواست تابوتى براي أو بسازد ، وأو نيز بنابر آنچه در حبشه ديده بود تابوتى را ساخت وحضور ايشان آورد ، در اين هنگام براي اولين بار پس از مرگ پدر لبخندى بر لبان بي رنگ آن محبوبهء خدا نقش بست . در آخرين روز حيات حضرت زهرا عليها السلام حسنين در كنار قبر پيامبر قرار داشتند ، آنگاه كه به خانه باز گشتند أو را در بستر ديدند ، از أسماء علت را جويا شدند ، وأو خبر وفات مادرشان را به آنان داد ، اين دو كودك دردمند در موجى از رنج فرو رفته وفرياد كنان به مسجد دويدند وخبر جدائى مادرشان را به پدر مظلوم خود دادند . آن حضرت در زمان شيخين پس از مرگ فاطمه عليها السلام علي عليه السلام تنها ماند ويگانه ياور صريح