روش اخلاقى و انسانى امام ( عليه السلام ) امام رضا ( عليه السلام ) به اخلاقى عالى و ممتاز ، آراسته بود ، و بدين سبب دوستى عام و خاص را به خود جلب فرموده بود ، همچنين اخلاق انسانى آن حضرت ، يگانه و بى مانند ، و در حقيقت تجلى روح نبوت ، و مصداق بارز رسالتى بود كه خود آن حضرت ، يكى از نگهبانان و امانت داران و وارثان اسرار آن به شمار است . از ابراهيم بن عباس نقل شده است كه : " من ابى الحسن الرضا ( عليه السلام ) را هرگز نديدم كه در سخن گفتن ، با كسى درشتى كند ، و هرگز نديدم سخن كسى را پيش از فراغت از آن ، قطع كند . و هرگز درخواست كسى را ، كه قادر به انجام آن بود ، رد نمى فرمود . و هرگز پاهاى خود را ، در جلو همنشين دراز نمى كرد . و هرگز در برابر همنشين تكيه نمى داد . و هرگز از او را نديدم ، كه آب دهان اندازد . و هرگز او را نديدم ، كه قهقهه كند ، بلكه خنده اش تبسم بود . تا آن جا كه مى گويد : هر كه بگويد در فضيلت ، كسى را مانند او ديده است ، از او باور نكنيد " . ( 1 ) در مناقب ابن شهر آشوب آمده است كه : امام رضا ( عليه السلام ) وارد حمام شد ، مردى كه آن حضرت را نمى شناخت ، به او گفت بدن مرا مالش ده ، امام ( عليه السلام ) شروع به مالش بدن او فرمود و هنگامى كه حاضران آن مرد را متوجه كردند ، او حضرت را شناخت با پريشانى شروع به عذرخواهى و پوزش نمود ، اما امام ( عليه السلام ) همچنان به مالش بدن او ادامه مى داد ، و او را دلدارى مى داد " . ( 2 ) عبد الله بن صلت ، از مردى از اهل بلخ روايت كرده است كه : گفته است : من در سفر امام رضا ( عليه السلام ) به خراسان ، در خدمت او بودم ، يك روز دستور فرمودند ، سفرهء غذا بياندازند در كنار سفره ، همگى غلامان آن حضرت از سياهان و غير آنان ، گرد آمدند . من به آن جناب عرض كردم ، فدايت شوم ، كاش ! براى اينها ، سفره جداگانه اى انداخته مى شد ، امام ( عليه السلام )

--> 1 . عيون الاخبار الرضا ، ج 2 ، ص 184 . 2 . مناقب آل ابى طالب ، ج 4 ، ص 362 .