[ 26 ] فص حكمة صمدية في كلمة خالدية « صمد » به معنى مقصد و ملجأ مىآيد . قال الله تعالى : « الله الصَّمَدُ ) * « 1 » » . و به معنى غير مجوف نيز مىآيد . و چون خالد در قوم خويش مقصد و ملجأ بود كه در سوانح احوال و مصالح اعمال التجاء به درگاه او مىكردند و مقاصد و حاجات خويش به عرض او مىرسانيدند و ظفر بر نهج مطالب مىيافتند و او مظهر اسم صمد بود و ذاكر رب خويش به اسم احد و صمد ، لا جرم حكمت صمديه به كلمهء او اختصاص يافت . و أما حكمة خالد بن سنان فإنه أظهر بدعواه النبوة البرزخيه . يعنى : اظهار كرد به دعواى خويش اخبار و انباء را از برزخى كه بعد الموت است ، و اظهار نبوت خويش در دنيا نكرد ، و لهذا نبى ما - صلَّى الله عليه و سلَّم - فرمود : « إنى اولى النّاس بعيسى بن مريم فإنه ليس بينى و بينه نبى » . يعنى : اولى خلايق به عيسى بن مريم منم كه در ميان من و او پيغامبرى كه داعى خلق باشد بسوى حق ، و مشرع باشد نيست . و مراد از برزخ اينجا موطنى است در ميان [ 321 - پ ] دنيا و آخرت ، و آن غير برزخى است كه در ميان عالم أرواح مثالى است و ميان اين نشأت عنصريه . فإنه ما ادّعى الإخبار بما هنالك إلا بعد الموت : فأمر أن ينبش عليه و يسأل فيخبر أن الحكم في البرزخ على صورة الحياة الدنيا ، فيعلم بذلك صدق الرسل كلهم فيما أخبروا به في حياتهم الدنيا . پس او دعوى نكرد اخبار را از آن چه در برزخ است مگر بعد از موت ، پس امر كرد كه نبش قبر او كنند و از او بپرسند تا اخبار كند كه حكم در برزخ بر صورت حيات دنيا است تا بدين اخبار صدق همه رسل در آن اخبار كه در حيات دنيا اخبار كردند ظاهر شوند . فكان غرض خالد صلَّى الله عليه و سلَّم ايمان العالم كله بما جاءت به الرسل

--> « 1 » س 112 ى 2 .