[ 24 ] فص حكمة إمامية في كلمة هارونية امامت اسمى است از اسماء خلافت ، چنان كه حق - سبحانه و تعالى - به خليل « 1 » خويش - صلوات الله عليه - فرمود : « إِنِّي جاعِلٌ في الأَرْضِ خَلِيفَةً ) * و * ( إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً » « 2 » أيّ خليفة عليهم . و خلافت يا به واسطه است يا بىواسطه ، و هر دو قسم هارون را - عليه السّلام - حاصل است . اما اوّل از آن جهت كه خليفهء موسى بود - عليهما السّلام - در قومش ، كما قال : يا « هارُونَ اخْلُفْنِي في قَوْمِي » « 3 » . و اما ثانى ، از آن جهت [ كه ] نبى بود و رسول مبعوث از حق به خلق ، همچو برادر خود موسى - عليهما السّلام - . پس نسبت امامت به دو قوى گشت ، و امام مطلق بود از جانب حق ، و امام مقيّد از جانب موسى - عليهما السّلام - ، و لهذا اختصاص يافت حكمت امامت به كلمهء او . اعلم أن وجود هارون عليه السّلام كان من حضرة الرحموت بقوله تعالى * ( وَوَهَبْنا لَه من رَحْمَتِنا ) * يعنى لموسى « أَخاه هارُونَ نَبِيًّا » . فكانت نبوته من حضرة الرحموت . بدان كه وجود هارون از حضرت رحموت « 4 » بود به دليل قول حق سبحانه كه مىفرمايد : « وَوَهَبْنا لَه من رَحْمَتِنا » « 5 » . يعنى : ما بخشيديم از حضرت خويش [ و ] رحمت بالغهء خويش هارون را به برادرش موسى - عليه السّلام - . و رحمت از جهت مبالغه به « رحموت » تسميه كرده شد . چنان كه عالم ملايكه را ملكوت گويند ، و [ عالم ] مجرّدات را جبروت خوانند . و حكمت آن كه نبوّت او از رحمت كامله شد ، آنست كه موسى - عليه السّلام - را خشونت در خلق بود و صلابت در دين ، و در نطق « 6 » فصاحت نداشت ،

--> « 1 » قا ، پا : در خليل . « 2 » س 2 ى 30 و س 2 ى 124 . « 3 » س 7 ى 142 . « 4 » پا : الرحموت . « 5 » س 19 ى 53 . « 6 » فا : و نطق .