نيست ، بلى مادامى كه كراهت ايشان معلوم نيست ، استيذان واجب نباشد ، اگر چه مستحب باشد . وبه هر حال در غير واجبات مخالفت رضاى ايشان نكند ، مگر آنكه مستلزم حرج وضرر باشد ، مثل اينكه معيشت ولد ، موقوف به تجارت باشد . يا محتاج باشد به تزويج وأو را منع كنند . خلاصه أصل را بايد اين قرار داد كه رنجانيدن والدين حرام است ، مگر در صورتي كه معارضي أقوى باشد . بلكه ظاهر اين است كه در فعل مستحبات هم رضاى ايشان شرط نباشد ، خصوصا محض از براي تشهى باشد در مثل نهى از حضور جماعت در شبهاى تار وسرما ، يا أسفار زيارات . وبا خوف شدت ومحنت ، مراقبت رضاى ايشان بايد كرد . 497 - سؤال : هرگاه شخصي از والد خود طلب داشته باشد ومديون باشد ، واجب است كه طلب خود را از والد خود مطالبه نمايد وبه دين خود بدهد يا نه ؟ واگر والد ظاهرا منكر شود وبدون كدورت ، طلب را ندهد آيا ترك ادعا بايد نمايد يا به جهت اداى دين ، مطالبه نمايد ؟ جواب : ظاهر اين است كه اين از جمله اعذارى باشد كه ولد معذور است . ولكن حسب المقدور والامكان نوعي كند كه رنجشى حاصل نشود وديگران را وا دارد كه به نوع خوشى استيفا كند . وهرگاه متمكن باشد از اداى دين به وجهي ديگر با ايشان مماشات كند . والله العالم باحكامه .