بخش اول / ولادت ، عصر زندگى ، مناقب و فضايل او . . . مولود مسعود در سوم ماه صفر به سال 57 هجرى ، در خاندان علم و فضيلت و دودمان عبادت و زهادت ، نوزادى چشم به جهان گشود كه جهان را با علم و دانش و فضل و فضيلت خود ، روشن و منور ساخت او امام باقر شكافندهء علوم و معارف الهى از نسل پاك پيامبر عاليقدر اسلام بود . او در خانه اى چشم به جهان گشود كه بهترين ، مقدس ترين ، پاك ترين خاندان مدينه بلكه مقدس ترين خاندان تمام نقاط معمورهء آن روز و امروز جهان اسلام بود . مادرش " فاطمه " ( عليه السلام ) مكناة به ام عبد الله يا " أم الحسن " زن پارسا و بسيار عفيف دختر ارجمند امام حسن مجتبى ( عليه السلام ) بود كه با پسر عموى خود امام زين العابدين وصلت كرده بود از اينرو ، او نخستين كسى است كه هم از نظر پدر و هم از نظر مادر ، تبار به رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) و فاطمه اطهر ( س ) مى رساند - به اصطلاح هم نبوى بود و هم علوى ، و هم فاطمى بود - و هم حسنى و هم حسينى ( عليها السلام ) . او درست چهار سال پيش از واقعهء عاشورا متولد گرديد و در حادثهء كربلا ، همراه پدر و مادرش ، مرارت اسارت را در ايام كودكى چشيد و صحنه‌هايى از حوادث كربلا و دوران اسارت را به خاطر مى آورد و آنروزهاى تاريك ، همانند زنجيره‌هايى از جلو چشمش ، عبور مى كرد و روزى نبود كه تداعى نشود . نام گرامى اش " محمد " و كنيه اش " ابوجعفر " و داراى القابى مى باشد : باقرالعلم ، شاكر ، هادى ، امين ، شبيه . ولى مشهورترين آنها همان " باقر العلم " مى باشد و علت نام گزارى او ، فرو رفتن او در علوم و شكافنده‌گى او نسبت به معارف و تعمق او در دانشهاى روز بود . پدر