مهربانى و رحمت و رهبانيّتى ( 1 ) كه ابتداع كردند بر آن . ننوشتيم آن را بر ايشان مگر براى طلب خشنودى خداى ، نگاه نداشتند حقّ نگاهداشت آن ، داديم آنان را كه گرويدند از ايشان مزد ايشان ، و بسيارى از ايشان فاسق بودند . اى كسانى كه بگرويديد بترسيد از خداى و ايمان آريد به رسول او تا بدهد شما را دو نصيب از رحمت خويش و كند شما را روشنايى كه برويد ، و بيامرزد شما را و خداى آمرزنده و مهربان است . [ 4 - ر ] تا بدانند اهل كتاب كه نيستند توانا بر چيزى از فضل خداى ، و فضل به دست خداست بدهد آن را كه خواهد و خداى خداوند رحمت و بزرگوار است ( 2 ) . قوله تعالى - عزّ و علا : * ( سَبَّحَ لِلَّه ما فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ ) * - الاية . حق تعالى گفت : تسبيح كرد و مىكند خداى را - جلّ جلاله - آنچه در آسمان و زمين است . بيان كرديم پيش از اين كه : « تسبيح » تبعيد و تنزيه باشد خداى را - جلّ جلاله - از صفات نقص و آنچه به دو لايق نباشد از عقلا اين بود و از نا عاقلان و جمادات دليل باشد بر آن كه آن را ( 3 ) خالقى هست مستحقّ [ تسبيح و مثله قوله تعالى : وَلِلَّه يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ ( 4 ) ، يعنى افعال او كه در آسمان و زمين است دليل مىكند كه آن را فاعلى هست مستحقّ ] ( 5 ) سجود ، براى

--> ( 1 ) . اصل ترجمه بدين صورت بود : زيان كارند ، با توجّه به ترجمهء دوبارهء آيه در متن تفسير همين نسخه تصحيح شد . ( 2 ) . ترجمهء اين قسمت از آيه در صفحات بعدى چنين است : و خداى ، خداوند فضل بزرگ است . ( 3 ) . آد ، كا ، گا : او را . ( 4 ) . سورهء رعد ( 13 ) آيهء 15 . ( 5 ) . اساس : ندارد ، با توجّه به آد و ديگر نسخه بدلها افزوده شد .