قيامت پيش از توانگران به بهشت شويد به نيم روز كه مقدار آن پانصد سال باشد . أنس روايت كند كه ( 1 ) رسول - عليه السّلام - گفت : اى جماعت درويشان خداى تعالى مرا گفته است كه با شما بنشينم و به مجالست با شما تبرّك كنم و بر آن صبر كنم كه شما آنانى ( 2 ) كه خداى مرا ( 3 ) مىخوانى ( 4 ) به بامداد و شبانگاه ، و مجالس شما مجالس انبياست و صالحان كه پيش شما بودند . معاوية بن قرّه روايت كند عن عائذ عمرو ( 5 ) كه : روزى ما ( 6 ) جماعتى نشسته بوديم ، امير المؤمنين ( 7 ) - عليه السّلام - بود و سلمان و بلال و صهيب ، أبو سفيان بگذشت ، ما گفتيم : كى باشد كه شمشيرهاى خداى جاى خود بگيرد از گردن اين جبّار ( 8 ) كه دشمن خداست . ابو بكر حاضر بود ، گفت : اين سخن كه را مىگويى ؟ ( 9 ) [ گفتند ] ( 10 ) : پير قريش ( 11 ) و سيّد قريش را . خبر ( 12 ) به رسول رسيد ( 13 ) ، گفت : يا ابا بكر ! برو و از ايشان عذر خواه و دل ايشان خوش كن كه اگر ايشان بر تو خشمناك شوند ، خداى بر تو خشم گيرد . او بيامد و گفت : يا على ! براى خداى دل خوش كن از آن سخن . كه من گفتم ، اگر در دل تو را از آن چيزى هست . گفت : من دل خوش كردم ، در دل من چيزى نيست ، از ايشان نيز عذر خواه ، او عذر خواست از ايشان نيز ( 14 ) . قوله : * ( وَإِذا جاءَكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِآياتِنا ) * - الاية . خلاف كردند در آن كه آيت در كه آمد . عكرمه گفت : در آنان كه ( 15 ) خداى تعالى پيغامبر را نهى كرد از طرد ايشان ، گفت : * ( وَلا تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَالْعَشِيِّ ) * ( 16 ) . چون رسول - عليه السّلام - ايشان را ديدى ، ابتدا به سلام ، او كردى و گفتى :

--> ( 1 ) . مج ، وز ، مت : از ، مل : كرد از . ( 2 ) . مج ، وز ، مت : آنانيد . ( 3 ) . مج ، وز ، مت : را . ( 4 ) . مج ، وز ، مت ، آج ، لب ، مل ، آف : مىخوانيد . ( 5 ) . مج ، وز ، مت ، مل ، لت ، مر : عائذ بن عمرو . ( 6 ) . آج ، لب ، مل ، آف : پا . ( 7 ) . مج ، وز ، مت ، مل ، لت ، مر على . ( 8 ) . آف ، آن : جناب . ( 9 ) . مج ، وز ، مت ، آج ، لب ، مل : مىگوييد . ( 10 ) . اساس : ندارد ، با توجّه به مج ، وز افزوده شد . ( 11 ) . مج ، وز ، مت ، مل ، لت را . ( 12 ) . آج ، لب : اين خبر . ( 13 ) . مل زين سخن . ( 14 ) . آج ، لب : ندارد . ( 15 ) . مج ، وز ، مت ، مل : آنان آمد كه . ( 16 ) . سورهء انعام ( 6 ) آيهء 52 .