الشيخ أبو الفتوح الرازي
173
روض الجنان وروح الجنان في تفسير القرآن ( فارسي )
بل ، به همه ايمان آرند ( 1 ) * ( أُولئِكَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ ) * ، ايشان آنان باشند كه ما مزد ايشان بتمامى بدهيم . و * ( سَوْفَ ) * براى خلوص فعل باشد به استقبال و اخراج او از آن كه حال را بشايد ( 2 ) . * ( وَكانَ اللَّه غَفُوراً رَحِيماً ) * ، و خداى تعالى هميشه آمرزنده و بخشاينده بوده است بيامرزد آن را كه به اين صفت باشد ، و از سر ( 3 ) معاصى او برود و رحمت كند به آن و اگر چه واجب نبود بر او از سر آن ( 4 ) در گذشتن . قوله : * ( يَسْئَلُكَ أَهْلُ الْكِتابِ ) * - الاية ، حق تعالى چون ذكر هر دو گروه بگفت ، رسول را - عليه السّلام - تسليت ( 5 ) داد از آنچه جهودان او را گفتند و تحكّم و تعنّت نمودند و سبب نزول آيت آن بود كه كعب اشرف و فنحاص بن عازورا ( 6 ) رسول [ را ] ( 7 ) عليه السّلام - گفتند : اگر تو پيغامبرى كتابى بيار بجمله چنان كه موسى - عليه السّلام - تورية به يك دفعه برآورد ( 8 ) و غرض ايشان تحكّم بود خداى تعالى آيت فرستاد و گفت نگر تا دل عزيز خود از گفت اينان تنگ نكنى . كه اگر تو را مىگويند براى ما كتابى از آسمان بيار بر طريق تعنّت از موسى چيزى خواستند كه ازين عظيمتر بود و آن آن بود كه گفتند خداى را به ما نماى معاينه لا جرم عند آن كه اين گفتند [ صاعقه ] ( 9 ) فرستادم از آسمان و آنان را كه اين گفتند بسوختم و اين عقوبت بر ايشان ظلم نبود بل به ظلم ايشان بود آنگه بر سرى چه كردند ، گوساله را معبود خود ساختند و گوساله پرست شدند پس [ 353 - ر ] از آن كه آيات و بيّنات و دلائل و معجزات به ايشان آمد و در اين آيت چند دليل است بر صحّت مذهب ما از چند وجه يكى آن كه ما گفتيم موسى - عليه السّلام - سؤال رؤيت نكرد براى خود براى قوم كرد فى قوله : أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ ( 10 ) خداى تعالى به ظاهر قرآن و صريح لفظ اضافه سؤال كرد با ايشان
--> ( 1 ) . آج قوله . ( 2 ) . اساس ، وز : نشايد ، با توجّه به ديگر نسخه بدلها و مضمون عبارت تصحيح شد . ( 3 ) . مر ، لت عقاب . ( 4 ) . آج ، لب : او . ( 5 ) . مر : تسلى . ( 6 ) . اساس : فيحاص بنى عازورا ، با توجّه به تب و مآخذ خبرى معتبر تصحيح شد . ( 7 ) . اساس : ندارد ، با توجّه به وز و ديگر نسخه بدلها افزوده شد . ( 8 ) . تب ، آج ، لب ، لت ، مر : بياورد . ( 9 ) . اساس : ندارد ، از وز افزوده شد . ( 10 ) . اعراف ( 7 ) آيهء 143 .