از اين خان ( 1 ) پيش از آن كه بخورى چيزى بر مگيريد و ذخيره مكنيد ( 2 ) ! ايشان گفتندى ( 3 ) : ما نكرديم . عيسى - عليه السلام - گفتى : من بگويم كه كسى از شما چه خورده و چه ذخيره نهاده ( 4 ) ! * ( إِنَّ فِي ذلِكَ لآيَةً لَكُمْ ) * ، در اين كه من گفتم آيتى و دلالتى و علامتى و معجزه اى هست شما را اگر تصديق كنيد و به راست داريد ( 5 ) . قوله تعالى : * ( وَمُصَدِّقاً ) * ، نصب است بر حال عطفا على قوله : * ( وَرَسُولًا إِلى بَنِي إِسْرائِيلَ ) * ، و بعضى دگر ( 6 ) گفتند : عامل در او فعلى مقدّر است ، اى و جئتكم مصدّقا ، و به شما آمدم به راست دارنده آن كتاب را كه پيش من است از توريت . * ( وَلأُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْكُمْ ) * ، و نيز تا حلال كنم شما را بعضى از آنچه بر شما حرام كردند در توريت از گوشت شتر و پيه و بعضى طيور و ماهى و آنچه در توريت و شرع موسى بر شما بود من حلال مىكنم . يعنى خداى تعالى در كتاب من و بر زبان « و در ( 8 ) احكام شرع من . بعضى دگر گفتند : مراد آن است كه بنى اسرائيل بر خويشتن چيزهايى حرام كردند كه تحريم آن در توريت نبود ، گفت : آمده‌ام تا آن را حلال كنم ، و بيان كنم كه خداى تعالى ( 9 ) آن حرام نكرده است . ابو عبيده گفت : مراد به « بعض » كلّ است و آن ( 10 ) بيت بياورد : ابا منذر افنيت فاستبق بعضنا حنانيك بعض الشّرّاهون من بعض و گفت معنى آن است كه : بعض الشّرّاهون من كلّ ، و هم در آيت خطا كرد و هم در بيت ، براى آن كه در آيت مهمّى و ضرورتى نيست كه موجب عدول باشد از

--> ( 1 ) . كذا : در مج ، وز ، دب ، مر ، آج ، لب ، فق : ندارد ، مب : خانه . ( 2 ) . دب : بر مگيرى و ذخيره مكنى . ( 3 ) . مب : گفتند . ( 4 ) . وز : چه خورد و چه ذخيره نهاد ، دب : چه خوردى و چه ذخيره نهادى ، مب ، مر : چه خورديد و چه ذخيره نهاديد ، آج ، لب ، فق : ندارد . ( 5 ) . دب ، آج ، لب ، فق : تصديق كنى و به راست دارى . ( 6 ) . دب ، آج ، لب ، فق ، مب ، مر : ديگر . ( 7 ) . اساس : زمان ، با توجّه به دب و ديگر نسخه بدلها تصحيح شد . ( 8 ) . مب ، مر : و بر . ( 9 ) . آج ، لب ، فق جلّ جلاله . ( 10 ) . دب : اين .